อ ข้าเกรงว่า…ท่านเจ้าเมืองจะฆ่าคนเหล่านี้ทิ้ง”
“ไม่เป็นไร ข้าจะเขียนสารไปแจ้งเอง”
“ขอรับ”
…
เวลาพลบค่ำ เหล่าทหารรวบรวมพลเรือนผู้หิวโหยได้กว่าสองหมื่นราย คนเหล่านี้ล้วนเป็นช่างฝีมือที่มีความสามารถเฉพาะด้านของตน ไม่ว่าจะเป็นช่างก่ออิฐ ช่างไม้และช่างธนู ซึ่งเป็นกลุ่มอาชีพที่จักรวรรดิสามารถรับจ้างทำงาน อีกทั้งในเวลานี้ที่จักรวรรดิกำลังเร่งสร้างกำแพงเหล็กซึ่งต้องการช่างฝีมือจำนวนมาก พวกเขาเหล่านี้จึงล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำ
“พรึ่บ”
หลินมู่อวี่ปัดเศษเถ้าถ่านออกจากโต๊ะของช่างตีเหล็กที่ถูกไฟไหม้ก่อนปูผ้าลงไป เขาหยิบพู่กันและหมึกจากมือของเว่ยโฉวเพื่อเขียนสารถึงเจ้าเมืองปู้กู่ “ท่านหวังจื่อ คนเหล่านี้ล้วนเป็นช่างฝีมือที่ลี้ภัยจากเมืองเพลิงจันทรา ข้าจึงตัดสินใจอพยพทุกคนไปยังเมืองปู้กู่เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ในฐานะชาวจักรวรรดิ หวังว่าท่านจะยินดีต้อนรับและไม่ทำร้ายพวกเขา…หลินมู่อวี่”
เมื่อเขียนเสร็จ เขาหยิบตราแม่ทัพออกมาจากถุงสรรพสิ่งพร้อมประทับลงด้วยหมึกสีชาด
หลังจากนั้นเขามุ่งไปยังยุ้งฉางและฆ่าเหล่าอสูรเกราะที่เฝ้าเสบียงจนหมด ก่อนนำอาหารแจกจ่ายแก่พลเรือนผู้หิวโหย
เวลาล่วงไปจนดึกสงัด
กองทหารมังกรผงาดเคลื่อนย้ายพลเรือ
