ในแนวหน้า นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เผ่าปีศาจต้องล่าถอย”
“เป็นเช่นนี้เอง”
หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงแผ่วเบา “หลงเซียนหลินทะเยอทะยานและกล้าเผชิญหน้ากับเผ่าปีศาจในสนามรบ แต่เหล่ยฉงคงอยู่ที่นั่นและนำทัพด้วยตนเอง ซึ่งทำให้หลงเซียนหลินแทบไม่มีโอกาสชนะเลย”
“เราควรจะทำอย่างไรดีขอรับ?”
“ทำตามแผนเดิม เราจะส่งทหารม้าห้าพันนายเพื่อกอบกู้เมืองเพลิงจันทรา”
“ขอรับ!”
…
ค่ายกองทัพมังกรผงาดกลางดึกเงียบสงัด ทุกคนต่างอยู่ในห้วงนิทรา พวกเขารู้ดีว่าวันรุ่งขึ้นจะต้องออกเดินทางอีกครั้งเพื่อเข้าไปในดินแดนจักรวรรดิอี้เหอและต่อสู้กับเผ่าปีศาจ พวกเขาไม่เพียงต้องเผชิญหน้ากับอสูรเกราะเท่านั้น แต่อาจต้องเผชิญหน้ากับจักรวรรดิอี้เหออีกด้วย เช่นนี้จึงต้องพักผ่อนให้เต็มที่ กระนั้นก็มีผู้ที่กระวนกระวายจนนอนไม่หลับอยู่
ในคอกม้ามีร่างหนึ่งนั่งพิงรั้วข้างรางม้า เขาถือหญ้าละยื่นให้ม้าศึก แสงจันทร์เย็นยะเยือกสาดส่องลงบนใบหน้า ทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาคือเว่ยโฉว
จู่ๆ มีคนเดินออกจากความมืดพร้อมกล่าวทักด้วยรอยยิ้ม “ท่านเว่ยโฉวยังตื่นอยู่หรือ?”
เว่ยโฉวเงยหน้ามองก็พบว่าคือฉินเหยียน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋องน้อยยังไม่นอนหรือ
