ขอรับ?”
“ข้านอนไม่หลับ” ฉินเหยียนยิ้มกล่าว “ข้าจึงตัดสินใจออกมาเดินเล่น แต่ปกติท่านเว่ยโฉวจะนอนหลับเร็วเสมอ ท่านคงมีสิ่งที่กังวลอยู่ใช่หรือไม่?”
เว่ยโฉวยิ้มรับ “คงเป็นเรื่องเดียวกับท่านกระมัง…ผู้บัญชาการนำพี่น้องห้าพันนายของกองทัพมังกรผงาดไปยังเมืองเพลิงจันทรา การที่กองทัพจะต้องบุกลึกเข้าไปยังดินแดนของศัตรู นี่ไม่ใช่บุคลิกของเขาเลย…ท่านอ๋องน้อยคงทราบดีว่าเขาต้องการทำสิ่งใด”
“ข้า…”
ฉินเหยียนกัดฟันแน่นพร้อมกล่าว “คราแรกข้าคิดว่าพี่ใหญ่เสียสติไปแล้วที่กล้าบุกดินแดนห่างไกลของจักรวรรดิอี้เหอ ด้านหลังกำแพงเหล็กมีเมืองสายัณห์ตั้งอยู่ ซึ่งมีทหารประจำการกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นนายที่นำโดยติงซี่ ขณะที่กองทัพมังกรผงาดมีเพียงหมื่นนายเท่านั้น พวกเขาจะต้องตายกันหมดหากเคลื่อนทัพไปที่นั่น กระทั่งมีรายงานเข้ามาในคืนนี้…”
“อืม เป็นข่าวที่ทำให้ผู้บัญชาการสูญเสียความสุขุมจนสิ้น”
เว่ยโฉวทุบกำปั้นลงบนรั้วไม้พร้อมกล่าวด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “ไอ้หมาเจ้าเล่ห์ลู่จ่าวตัดศีรษะท่านฉินเหลยไว้ในเมืองสายัณห์ ท่านผู้บัญชาการนับถือท่านฉินเหลยเสมือนพี่ใหญ่ เขาหุนหันพลันแล่นที่จะไปเมืองเพลิงจันทราเกินไป กระนั้นเขาก็เป็นชายชาตร
