ยที่สุด หากไม่สามารถทำให้กองทัพอสูรผู้ทรงพลังพ่ายแพ้ ข้าเกรงว่าเราคงทำได้เพียงป้องกันกำแพงเหล็กเช่นนี้ตลอดไป”
ดวงตาฉินอี้พลันเปล่งประกาย “แท้จริงแล้ว…เราไม่จำเป็นต้องต่อกรกับเผ่าปีศาจ”
“ท่านราชาผู้พิชิต…”
หลงเซียนหลินรู้ดีว่าฉินอี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ เขาจึงกล่าวคำเบา “จากสองกองทัพหลักของเผ่าปีศาจ เหล่ยฉงกำลังโจมตีจักรวรรดิอี้เหอ ขณะที่เฉียนเฟิงโจมตีจักรวรรดิฉิน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพ่ายแพ้ มนุษยชาติจะถึงกาลอวสานทันที สงครามครั้งใหญ่นี้มีความสำคัญกับเรานัก และหวังว่าท่านราชาผู้พิชิตจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะกำจัดเผ่าปีศาจเหมือนเหล่าผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา ที่นี่คือดินแดนของเรา และจะไม่มีทางปล่อยให้ไอ้พวกแมลงสาบเข้ายึดครองเด็ดขาด!”
ฉินอี้ถอนหายใจ “เอาล่ะ พยายามต่อสู้อย่างเต็มที่”
ฉินหวนด้านข้างสวมชุดเกราะผู้บัญชาการสีทองเข้ามาประสานหมัด “ท่านพ่อ โปรดให้ข้านำทัพออกไปต่อสู้ ดูเถิด…ไม่แน่ใจว่ากองทหารม้ามังกรจะเอาชนะกองทัพอสูรเกราะนับแสนเหล่านี้ได้หรือไม่”
“ไม่ได้!”
ฉินอี้ขมวดคิ้ว “เจ้าควรเรียนรู้ยุทธวิธีเพิ่มเติมจากผู้บัญชาการหลง และยังไม่ถึงเวลาที่จะส่งเจ้าเข้าสู่สนามรบ”
“แต่ท่านพ่อ…”
“หุบปาก!”
ฉินอี้ยกนิ้วขึ้
