่าปีศาจจากมณฑลดาราได้แล้ว ข้าจะทูลต่อองค์จักรพรรดินีว่าท่านมีเมตตาและดูแลกองทัพมังกรผงาดอย่างดี”
“ขะ…ขอบคุณขอรับผู้บัญชาการหลิน!”
หวังจื่อตื่นเต้นมากจนคุกเข่าลงพื้น เดิมทีเขาและหลินมู่อวี่ต่างก็เป็นขุนนางคนสำคัญของจักรวรรดิ มารยาทดังกล่าวจึงไม่จำเป็น นี่คงเป็นความตื่นเต้นของหวังจื่อเท่านั้น
อย่างไรก็ตามเมืองปู้กู่ก็เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ในมณฑลที่ห่างไกล หวังจื่ออาจไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดินี การที่หลินมู่อวี่จะทูลคุณความดีของเขาต่อฉินอินเป็นสิ่งที่มีเกียรติยิ่ง
หลินมู่อวี่ก้มหน้าอ่านม้วนหนังสือต่อทันทีหลังจากหวังจื่อออกจากกระโจม
เว่ยโฉวมองหวังจื่อที่ออกไปพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หึ ขุนนางเหล่านี้ช่างน่าสนใจจริงๆ…”
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ขุนนางก็เป็นเช่นนี้เสมอไม่ใช่หรือ? ช่างเถิด ตราบใดที่พวกเขาไม่เข้ามาขัดขวางเราก็พอ”
“ขอรับ”
เว่ยโฉวประสานหมัดด้วยความเคารพพร้อมกล่าว “ผู้บัญชาการ ท่านฉินเหยียนได้นำทหารออกไปเทือกเขาฉินเพื่อขุดหลุม และจะเสร็จสิ้นภายในคืนนี้ เรา…จะออกไปท้าทายกับพวกมันพรุ่งนี้เช้าจริงหรือขอรับ?”
“ใช่”
หลินมู่อวี่พยักหน้าและยิ้ม “การต่อสู้กับเผ่าปีศาจทำให้
