เราสูญเสียทหารไปเกือบหนึ่งส่วนสี่ ซึ่งทำให้ข้าโกรธและอับอายมาก แต่อสูรเกราะหนึ่งหมื่นตนไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เนื่องจากเหล่านายพลศัตรูล้วนโง่เขลา ตราบใดที่เราออกไปยั่วยุละก็…พวกมันจะติดกับทันที กระนั้นเราจะไม่โจมตีเมืองหน้าด่านโม่ซง แต่ไปยังเมืองหน้าด่านเจียหยวนที่มีอสูรเกราะราวสามพันตนแทน หากกำจัดพวกมันได้ เราจะสามารถเปิดเส้นทางเข้าสู่จักรวรรดิอี้เหอ”
เว่ยโฉวตกตะลึง “ผู้บัญชาการ ทะ…ท่านต้องการไปจักรวรรดิอี้เหอหรือขอรับ?”
“อืม…”
หลินมู่อวี่มองไปยังม้วนหนังสือด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ แต่น้ำเสียงของเขากลับสงบนิ่ง “ศีรษะพี่ฉินเหลยถูกตัดแช่ในขวดยาและยังอยู่ที่มณฑลหลิงหนาน...”
สิ้นเสียง เขาเงยหน้ามองเว่ยโฉวด้วยสายตาเกลียดชังพร้อมพึมพำ “ข้าไม่เคยนอนหลับโดยที่ไม่ฝันร้าย ข้าไม่ต้องการบุกโจมตีมณฑลหลิงหนาน แต่เพียงต้องการศีรษะของพี่ใหญ่มาฝังไว้ใต้อนุสรณ์สถานแห่งจักรวรรดิเท่านั้น…”
เว่ยโฉวประสานหมัดพร้อมดวงตาแดงก่ำ “ไม่ว่าท่านผู้บัญชาการจะทำสิ่งใด เว่ยโฉวจะติดตามท่านไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ และไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำ…”
“อืม…ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อทวงคืนแผ่นดินหรือสิ่งใดก็ตาม ข้า
