ของอสูรเกราะ
ด้านบนกำแพงเหล็ก นายพลหนุ่มสวมเสื้อคลุมผู้บัญชาการสูงสุดกำลังยืนทอดสายตาด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย มีแสงสว่างกระจัดกระจายจากเมืองที่อยู่ไกลๆ เขากล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “นั่นมันเมืองอะไร?”
“ผู้บัญชาการหลง เมื่อดูจากตำแหน่ง ที่นั่นคือเมืองฉีหยวนซึ่งมีประชากรราวหนึ่งแสนคน แต่ตอนนี้…มันตกอยู่ในมือของเผ่าปีศาจแล้ว” ผู้บัญชาการกองหมื่นด้านข้างตอบด้วยท่าทางเฉยเมย
หลงเซียนหลินถอนหายใจ “พลเมืองหนึ่งแสนคนต้องถูกพวกปีศาจทำลายเช่นนี้…เราทุกคนล้วนเป็นคนบาปแห่งจักรวรรดิอี้เหอ...”
ผู้บัญชาการกองหมื่นกัดฟัน “พวกมันแข็งแกร่ง ขณะที่เราอ่อนแอ ไม่มีทางเลยที่จะเอาชนะได้ ท่านผู้บัญชาการหลงอย่าโทษตัวเองเลยขอรับ”
“การฝึกฝนใช้โซ่เหล็กเป็นอย่างไร?”
“ยังต้องฝึกฝนอยู่ขอรับ” ผู้บัญชาการกองหมื่นมึนงงเล็กน้อยพร้อมเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านผู้บัญชาการหลง เราจำเป็นต้องใช้โซ่ต่อสู้กับกองทัพปีศาจของเหล่ยฉงจริงหรือ? หะ…หากเราพ่ายแพ้ ทหารม้ามังกรทั้งห้าหมื่นนายต้องตายตก แล้วจักรวรรดิอี้เหอก็คง…ต้องหายไปตลอดกาล...”
หลงเซียนหลินยังคงจับจ้องไปทางทิศเหนือของกำแพงเหล็กพร้อมกล่าวว่า “ทหารม้ามังกรเป็นทหารฝีมือดีของจักรวรรดิ
