าดแขวนหอก ทวน และอาวุธด้ามยาวอื่นๆ ไว้ด้านข้างม้า ก่อนจะยกคันศรขึ้นพร้อมควบม้าไปยังเมืองหน้าด่านโม่ซงบนภูเขาพร้อมหลินมู่อวี่
ณ ประตูเมือง กลุ่มอสูรเกราะพบร่องรอยของกองทัพมนุษย์ พวกมันดูตื่นเต้นมากพร้อมตะโกนดังด้วยภาษาที่ไม่สามารถเข้าใจได้ เว่ยโฉวอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “เจ้าพวกแมลงสาบกำลังตะโกนอะไร?”
“คงมีแต่เทพเจ้าเท่านั้นที่รู้…เตรียมตัวโจมตี”
หลินมู่อวี่ยกคันศรขึ้นพร้อมดึงลูกศรขนาดใหญ่สีดำที่ทำพิเศษขึ้นมา แก่นเพลิงมังกรบนฝ่ามือพลันถ่ายเทลงสู่ลูกศร จากนั้นเขาเล็งยิงไปยังประตูเมือง “เปรี้ยง!” ลูกศรขนาดใหญ่ทะลวงกำแพงหินจนฝุ่นตลบ
“โฮก?”
อสูรเกราะตนหนึ่งมองลูกศรขนาดใหญ่บนกำแพงเมืองห่างออกไปไม่ไกล เมื่อมองขึ้นไปก็พบกองทหารม้าหนักของกองทัพมังกรผงาด มันพลันยกขวานศึกขึ้นพร้อมตะโกนดังฟังไม่ได้ศัพท์
“ผู้บัญชาการ ภาษาปีศาจนั่นหมายความว่าอย่างไร? มันหมายถึงสิ่งใดกัน…” เว่ยโฉวถามด้วยรอยยิ้มขณะที่ยิงเชือกธงรบของศัตรู
“ข้าไม่ทราบ…” หลินมู่อวี่ส่ายหัว “มันคงหมายถึง…ออกจากเมือง ตัดหัวทิ้ง แล้วขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของมัน…”
“เจ้าพวกแมลงสาบเหม็นเน่า…บังอาจจะขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของเรา…” เว่ยโฉวยิ้ม “หลังจากที่ท
