หมด คงไปดื่มมาอีกแล้วใช่หรือไม่?”
“ไม่ ข้าดื่มเพียงจอกเดียวเท่านั้น” หลินมู่อวี่อธิบาย
ก่อนที่ถังเสี่ยวซีจะพูดต่อ ถังหลานที่อยู่ไม่ไกลพลันกล่าวแทรก “เสี่ยวซี เจ้ายังต้องการอยู่ในตำหนักเจ๋อเทียนหรือ…ไม่ต้องการกลับจวนเจ้าเมืองชีไห่ ที่ซึ่ง…เป็นบ้านของเราอย่างนั้นเหรอ?”
“ท่านปู่…”
ถังเสี่ยวซีเดินเข้าไปหาถังหลายพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวซีควรอยู่ในตำหนักเจ๋อเทียน ท่านปู่ต้องดูแลตัวเองให้ดี อีกทั้งท่านยังดูชราขึ้นมากเพียงผ่านไปไม่กี่ปี”
ถังหลานเผยความเจ็บปวดและตอบกลับ “ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไรหากเสี่ยวซีต้องการอยู่กับจักรพรรดินีฉินอิน เช่นนั้น…ชายชราผู้นี้ขอตัวกลับบ้าน”
“เสี่ยวซีจะออกไปส่งเจ้าค่ะ”
“อืม”
ถังเสี่ยวซีเข้าไปประคองถังหลาน เขาร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เงยหน้ามองดวงดาวพร้อมพึมพำ “หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะเชื่อเจ้าและส่งกองกำลังเสริมให้เมืองหลันเยี่ยนทันที ไม่ว่าจะต้องสูญเสียสิ่งใดก็ตาม…”
“ท่านปู่…” ถังเสี่ยวซีหันมองเขา
ถังหลานยิ้มพร้อมปัดผมออกจากหน้าผากของเสี่ยวซีด้วยมือที่สั่นเทา “ปู่ได้รับแผ่นดินกว่าครึ่ง แต่กลับสูญเสียผู้เป็นที่รักไป แผนการทั้งหมดทำให้ทุกอย่างแย่ลง…”
ถังเสี่ยวซีน้ำตาคลอ “ท่านปู่ ข้
