า…”
“ไม่จำเป็นต้องกล่าวสิ่งใด” ถังหลานยิ้มอ่อนโยน “เจ้าทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว ปู่ภูมิใจในตัวเจ้ามาก อย่ามองย้อนกลับไปหรือสงสัยในการตัดสินใจของตนเองเลย”
“แล้วท่านปู่ล่ะ?”
“ปู่…ถอยกลับไม่ได้อีกแล้ว” ถังหลานขึ้นไปบนม้าด้วยความช่วยเหลือจากคนรับใช้ เขาหันมองถังเสี่ยวซีพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวซีไม่ต้องไปส่งข้าหรอก กลับเข้าไปเถิด”
ถังเสี่ยวซียืนมองแผ่นหลังถังหลานจากไปท่ามกลางสายลมหนาว ขณะที่เสื้อคลุมพลิ้วไหวอย่างสง่างาม
ไม่รู้ว่าหลินมู่อวี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจับมือนางพร้อมกระซิบถาม “เสี่ยวซีเป็นอะไร?”
ถังเสี่ยวซีเพียงเงียบงันไม่ได้กล่าวคำใดตอบ
………………………………….
