ั้น เมื่อประตูเหล็กเปิดออก เหล่าทหารของกองทัพองครักษ์ซึ่งอยู่ไม่ไกลก็วิ่งเข้ามาทันใด หนึ่งในนั้นมีนายกองที่หลินมู่อวี่เคยมอบหมายงานให้รวมอยู่ เขากล่าวออกด้วยความประหลาดใจ “ผู้บัญชาการหลิน ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ? แล้วท่าน…”
เสื้อคลุมสภาพรุ่งริ่งถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นใบหน้าของชายชราผู้สวมใส่ “เจ้าไม่รู้จักข้าหรอก”
“ไม่ขอรับ…ข้ารู้จักท่าน”
นายกองรีบคุกเข่าลงพร้อมกล่าวออกด้วยความเคารพ “ข้าน้อยคารวะท่านชวีฉู่!”
ด้านหลังของนายกอง เหล่าทหารกองทัพองครักษ์ต่างคุกเข่าคารวะชวีฉู่ตามทันใด ชื่อเสียงของผู้อาวุโสชวีฉู่ในจักรวรรดิไม่ได้น้อยไปกว่าวีรบุรุษคนที่สองแม้แต่น้อย อีกทั้งในฐานะจอมยุทธ์ เขายังเหนือชั้นกว่าหลินมู่อวี่มากและได้รับความเคารพนับถือยิ่ง
“โอ้ เจ้ารู้จักข้าที่หายตัวไปถึงสามปีได้อย่างไร?” ชวีฉู่เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
นายกองยกยิ้มพลางกล่าว “ผู้อาวุโสฉู่ ท่านคงลืมไปแล้วว่ามีรูปวาดของท่านอยู่ที่ตำหนักเจ๋อเทียน ข้าน้อยเห็นรูปวาดของท่านที่นั่นขอรับ”
“เช่นนี้เอง ลุกขึ้นยืนเถิด ไม่ต้องมากพิธีหรอก”
“ขอรับ!”
หลินมู่กล่าวออก “นำท่าเฉว่พร้อมม้าอีกหนึ่งตัวมาให้ข้าและผู้อาวุโสชวีฉู่ เราจะ
