หลินมู่อวี่อีกครั้ง “จักรพรรดิไม่แม้แต่จะละเว้นพระราชธิดาของตนสินะ”
“ขอรับ”
ชิงฟางยังคงพึมพำราวกับท่องอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน “องค์จักรพรรดิทรงมีตัณหาจัด ผู้หญิงแทบทั้งหมดในพระราชวังเป็นของพระองค์ ดังนั้น…ฝ่าบาทจึงสามารถมอบองค์หญิงสี่ให้ท่านอย่างใจกว้าง”
“อืม ข้ารู้แล้ว” หลินมู่อวี่กล่าวอย่างแผ่วเบา “ชิงฟาง เหวมังกรโกลาหลอยู่ที่ไหน?”
“เหวมังกรโกลาหลเป็นสถานที่สำคัญของพระราชวังซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของจอมมารสามคน มันอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของห้องบรรทมองค์หญิงสี่ และห่างออกไปเพียงห้าร้อยเมตรเท่านั้น”
“อืม”
หลินมู่อวี่ค่อยๆ ถอนทักษะชีพจรวิญญาณ ดวงตาของชิงฟางพลันเป็นประกายขึ้น “ท่านหลินจื้อ ข้า…เกิดอะไรขึ้นกับข้า…”
“ไม่มีอะไร เจ้าไปอารักขาองค์หญิงสี่เถิด ข้ายังนอนไม่นอน จึงจะออกไปเดินเล่นก่อน”
“ขอรับ!”
…
มีผู้คนไม่มากในแดนโกลาหล จึงทำให้ภายในพระราชวังมีคนค่อนข้างคนน้อย และเห็นได้ชัดจากการที่องค์หญิงสี่มีทหารองครักษ์คอยอารักขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
หลินมู่อวี่เดินออกจากพระราชวังพร้อมตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างราบรื่น เนื่องจากไม่มีทหารองครักษ์ประจำการระหว่างทางแม้แต่คนเดียว กระทั่งเดินมาถึงลานกว้างขนาดใหญ่ที่มีรั้วเหล็กขึ้นสนิมล้อมรอบ คงไม่มีผู้ใดมาเยือนที่นี่สักระยะหนึ่งแล้ว
ท่ามกลางความมืด จอมมารคนหนึ่งเข้ามาทักทายด้วยความเคารพ “ท่านหลินจื้อยังไม่นอนอีกหรือขอรับ…เหตุใดจึงมาอยู่ที่น
