ี่?”
“ข้าเพียงมาเดินเล่นเท่านั้น”
หลินมู่อวี่ยิ้มรับด้วยท่าทางสงบนิ่ง “ข้าได้ยินมาว่ามีเหวมังกรอยู่ในพระราชวัง ดังนั้นจึงลองเดินมาหาความจริง”
จอมมารหัวเราะ “ท่านหลินจื้อ มีเพียงความตายรออยู่ในเหวมังกรเท่านั้น มีสิ่งใดให้ท่านต้องการค้นหาอีกหรือ?”
“หากมีความตาย…แสดงว่าต้องมีศัตรูที่แข็งแกร่ง และนั่นคือสิ่งที่ข้าตามหา” หลินมู่อวี่ตอบ
ร่องรอยของความเคารพปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจอมมารพร้อมกล่าวว่า “หากท่านปรมาจารย์วิญญาณต้องการเข้าไป ข้าก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แต่ท่านจะต้องระวังตัวให้ดีและกลับมาโดยเร็วที่สุด”
“ขอบคุณ”
เขาหันกลับและเดินเข้าไปในลานกว้าง บริเวณตรงกลางมีแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ปิดกั้นทางเข้าเหวมังกรไว้ เขาก้าวไปด้านหน้าพร้อมออกแรงดึงแผ่นเหล็ก ทันใดนั้นมีเสียงกรีดร้องหวีดหวิวดังผสานกับสายลมจากเบื้องล่างราวกับเสียงของภูตผีฟังดูน่าสยดสยอง
“ต้องการคบเพลิงไหมขอรับ?” จอมมารเอ่ยถาม
“ไม่เป็นไร”
หลินมู่อวี่ชักกระบี่วิญญาณมังกรออกมาพร้อมกล่าวว่า “ข้ากำลังจะลงไปแล้ว คงต้องรบกวนท่านรอข้าอยู่ที่นี่”
“ขอรับ ท่านหลินจื้อไม่ต้องกังวล”
…
จากนั้นหลินมู่อวี่กระโดดลงไปในเหวมังกรพร้อมเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าทองออกมา เขาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เถาวัลย์น้ำเต้าจะพันรอบกำแพงอย่างรวดเร็ว เขาคว้ากำแพงหินและเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าแผ่นเหล็กด้านบนถูกปิดไว้ดังเดิมแล้ว จอมมารผู้นั้นคงเกรงกลัวว่าจะถูกจับได้
หลินมู่
