ปราณกระบี่ที่ปรากฏขึ้นสร้างความขุ่นเคืองให้กับเหล่ามังกร กระทั่งพวกมันอ้าปากกว้างและพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“ตูม ตูม ตูม!!”
คมเขี้ยวมังกรและเปลวเพลิงกระแทกกำแพงน้ำเต้าครั้งแล้วครั้งเล่าจนพังทลายในพริบตา หลินมู่อวี่ทำได้เพียงพึ่งพาชุดเกราะป้องกันการโจมตีของเผ่ามังกรเท่านั้น ความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาค่อยๆ ลดน้อยลง กระทั่งความเร็วในการฟาดฟันกระบี่ช้าลงอย่างต่อเนื่อง
“มันจบแล้ว ข้าคงต้องตายอยู่ที่นี่” หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ
เขาใช้ปราณที่เหลืออยู่ควบแน่นกำแพงน้ำเต้าอีกครั้งด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่แขนและขาถูกมังกรปากแหลมกัดแน่น จากนั้นหลินมู่อวี่และแสงของน้ำเต้าทองร่วงหล่นลงสู่ส่วนลึกของเหวมังกรที่มืดมิด
มังกรนับไม่ถ้วนยังคงบินโฉบไปมาอย่างบ้าคลั่ง
ก่อนที่จุดจบจะมาเยือน แม้เขาจะไม่สามารถพูดสิ่งใดออกมา แต่ภายในใจกลับคร่ำครวญหาฉินอินและถังเสี่ยวซี กระนั้นจะทำอะไรได้…นอกจากชูนิ้วกลางให้กลุ่มมังกรยักษ์อย่างเงียบงัน
…
ร่างกายของเขาร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว กระทั่งแสงสว่างสาดเข้ามาในดวงตาพร้อมท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวสว่างไสวปรากฏขึ้น มันจบแล้ว…เป็นดังที่เต๋อเหวินกล่าว แดนโกลาหลเป็นดาวที่แตกสลายท่ามกลางหมู่ดาวและจักรวาลไร้ขอบเขตเบื้องล่าง หลินมู่อวี่คงต้องตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในห้วงอวกาศ…
“โฮก!” ทันใดนั้น! เสียงของมังกรน้อยดังขึ้น
“วิ้ง!”
รอยแยกมิติปรากฏขึ้นด้านล่างจากการถูกกรงเล็บแหลมคมข
