รจะฉีกร่างเขาเมื่อใด
“ครอก…ครอก…”
มังกรยักษ์กำลังหลับใหลอยู่ไกลๆ หลินมู่อวี่จ้องมองมันภายใต้แสงสว่างจากกระบี่ บนหัวสัตว์ร้ายมีเส้นสีทองสิบเอ็ดเส้นซึ่งบ่งบอกว่าเป็นสัตว์วิญญาณอายุหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปี เขาไม่ต้องการรบกวนการนอนของมันจึงไต่เถาวัลย์น้ำเต้าหลบหลีกมันอย่างระมัดระวัง
“ครึ่ก…”
ด้วยน้ำหนักของเขาบนเถาวัลย์น้ำเต้าที่ยึดบนผนังกำแพงผุพัง ทันใดนั้น! มันพลันหลุดและตกลงมาโดยไม่คาดคิด
“อ๊าก!”
หลินมู่อวี่ร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว เขารีบเรียกเถาวัลย์น้ำเต้าออกมาพันธนาการสิ่งที่อยู่ใกล้มากที่สุด
“พรึ่บ!”
เถาวัลย์น้ำเต้าพันเข้ากับขากรรไกรของมังกรอายุหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปีตัวนั้นอย่างแม่นยำ มันลืมตาขึ้นทันที ดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองมาด้วยความอาฆาตพร้อมอ้าปากคำรามก้อง จึงทำให้หลินมู่อวี่ห้อยอยู่ใต้ปากของมันและแกว่งไปมาราวกับปลาติดเบ็ด
“โฮก โฮก โฮก!”
เสียงคำรามดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง ขณะที่มังกรเกือบทั้งหมดบินโฉบหลินมู่อวี่ไปมา
“มันจบแล้ว”
หลินมู่อวี่ก่นด่าในใจ เขาประมาทเกินไปจนปลุกมังกรตัวนี้ ครานี้คงถึงจุดจบของเขาแล้ว กลิ่นเหม็นสาบของมังกรนับไม่ถ้วนลอยตลบอบอวลเตะจมูก ทันใดนั้น! มังกรปากแหลมอ้าปากกว้างเผยฟันซี่แหลมราวกับเข็ม มันต้องการเขมือบหลินมู่อวี่ภายในคำเดียว!
“วิ้ง!”
แสงสีทองของโซ่เทวะทะยานขึ้นสู่ท้องนภา หลินมู่อวี่ตวัดกระบี่เล่มยาวพร้อมส่งพลังตัดอัสนีเฉือนปากของมังกรอายุสี่พันแปดร้อยปีทันที
