ต้แสงดาวสว่างไสว ชายร่างใหญ่ในชุดเกราะพร้อมดาวสีทองแดงบนอกยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา เต๋อเหวินเห็นดังนั้นก็กลัวหัวหด เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “โอ้…ทหารจอมยุทธ์ เราพลาดแล้ว…”
ทหารนายนั้นมองเต๋อเหวินที่เผยท่าทีตื่นตระหนกด้วยความพึงพอใจก่อนเอ่ยเย้ยหยัน “พวกเจ้าทั้งสองรนหาที่ตายนัก บังอาจลักลอบเข้ามาที่นี่โดยมิได้รับอนุญาตจากองค์จักรพรรดิได้อย่างไร ส่งศิลาวิญญาณมาให้ข้าและไสหัวกลับไปซะ เช่นนั้นข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
“เจ้ามาเพราะศิลาวิญญาณงั้นหรือ?” หลินมู่อวี่ยิ้มพลางเอ่ยถาม
“แล้วเจ้ามีปัญหาอะไร?”
คำตอบนั้นทำให้หลินมู่อวี่ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาเดินไปหานายทหารด้วยมือที่ว่างเปล่าไร้อาวุธพลางขยับแขนเล็กน้อย ทันใดนั้นปราณยุทธ์พลันพวยพุ่ง หมุนวนรอบกายจนเสื้อคลุมของเขาสะบัดไหว
หลินมู่อวี่ยกยิ้มพร้อมกล่าว “เข้ามา หากเอาชนะข้าได้ก็เอาศิลาวิญญาณไป!”
เต๋อเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ “พ่อหนุ่ม นี่เจ้า…เป็นจอมยุทธ์งั้นรึ? โอ้แม่เจ้า…”
ทหารจอมยุทธ์หรี่ตามองหลินมู่อวี่ เขาไม่ได้สนใจนักว่าคู่ต่อสู้ของตนจะเป็นใคร เพราะเมื่อเลือกขึ้นหลังเสือแล้วก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด ดาบถูกชี้ไปยังหลินมู่อวี่พร้อมปราณยุทธ์ที่แทรกซึม นายทหารกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าต่างหากที่ต้องตาย หาใช่ข้าไม่!”
“ฟึบ!”
ใบมีดตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วทว่ารุนแรง หากมิใช่ผู้ฝึกตนคงถูกดาบเล่มนี้สังหารอย่างง่ายดาย
หลินมู่อวี่เหลือบมองแขนซ้ายก่อนพลั
