หนึ่งก็เดินมาขวางพวกเขาทันที ทหารนายหนึ่งกล่าวออกพร้อมนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความโลภ “พวกชั้นบนนอกคอกจ่ายค่าผ่านทางมา”
เต๋อเหวินรีบควักถุงเงินออกมาพร้อมกล่าว “นี่ขอรับท่าน โปรดรับไว้ด้วยเถิด”
นายทหารยิ้มออกมาทันทีหลังจากได้รับเงินถุงยักษ์ “เข้าไปได้ โชคดีล่ะ!”
“ขอบคุณขอรับ!”
เต๋อเหวินเอ่ยตอบอย่างนอบน้อมก่อนพาหลินมู่อวี่เข้าไปในเมืองหลวง หลินมู่อวี่กวาดสายตาสำรวจสิ่งรอบตัวขณะเดินไปด้วย ดินแดนโกลาหลมีประชากรเบาบางนัก ขนาดของสิ่งก่อสร้างก็ไม่อาจเทียบกับเมืองหลันเยี่ยนได้แม้แต่น้อย เมืองหลวงแห่งนี้ก็ไม่ได้งดงามเท่าเมืองห้าหุบเขาด้วยซ้ำ
เมื่อมาถึงตลาดโกลาหล เต๋อเหวินขายศิลาวิญญาณให้แก่ชายผิวดำผู้เป็นที่รู้จักดีในย่านนี้ เขารับเงินเหรียญทองด้วยหน้าตาเบิกบานใจก่อนหันมากล่าวกับหลินมู่อวี่ “พ่อหนุ่ม ศิลาวิญญาณแลกเงินมาได้มหาศาล เพียงพอให้เจ้าอยู่กินได้อย่างสุขสบายในแดนโกลาหลไปหลายวัน เจ้าจะกลับขึ้นไปชั้นบนกับข้าหรืออยู่ที่นี่ต่อ?”
“ท่านเต๋อเหวิน ข้าไม่ได้ต้องการเงิน ท่านเอาไปเถิด”
หลินมู่อวี่กล่าวต่อ “หากแต่ท่านบอกทางไปหุบเหวมังกรแก่ข้าได้หรือไม่?”
เต๋อเหวินหลิ่วตามองอีกฝ่าย เขายิ้มพลางกล่าวออก “เจ้ามาตามหาชวีฉู่จริงๆ สินะพ่อหนุ่ม…อย่าโกหกข้าเลย”
หลินมู่อวี่เกาจมูกพลางยิ้มเก้อ “อืม…ความจริงแล้วชวีฉู่เป็นอาจารย์ของข้า ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเขา”
“เป็นเช่นนี้เอง”
เต๋อเหวินมองหลินมู่อวี่ด้วยความนับ
