ฝ่ามือลูบหัวหมีดำแผ่วเบา ขณะที่หมีตัวนั้นกำลังแยกเขี้ยวใส่หลินมู่อวี่
“หลินมู่อวี่คารวะท่านมารโลหิต!” เขาโค้งคำนับ
มารโลหิตค่อยๆ หันหน้าที่ผ่านประสบการณ์โชกโชนพร้อมรอยยิ้ม “หลินมู่อวี่ เจ้าหนีจากเจดีย์ทงเทียนไปได้ เหตุใดจึงกลับมาอีก เจ้าไม่เกรงกลัวความตายรึ?”
ด้านหลังมารโลหิตมีจอมยุทธ์หลายคนมองหลินมู่อวี่ด้วยสายตาปองร้าย หลินมู่อวี่ใช้ทักษะชีพจรวิญญาณตรวจสอบและพบว่าพวกเขาล้วนอยู่ขอบเขตนภาชั้นที่สองซึ่งแข็งแกร่งมาก หากเขาถูกล้อม อาจตัดสินแพ้ชนะได้ยากกับคนเหล่านี้
แต่ตอนนี้เขาจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!
หลินมู่อวี่ปัดฝุ่นที่แขนเสื้อพร้อมกล่าวว่า “ข้าไม่ได้มาเพื่อรบกวนท่านมารโลหิต แต่มาเพื่อตามหาคนคนหนึ่ง”
“โอ้ ผู้ใดหรือ?”
“ชวีฉู่ อาจารย์ขององค์จักรพรรดินีขอรับ”
“เจ้าหมายถึง…ชวีฉู่ผมสีดอกเลารึ?”
“ขอรับ เคยเห็นเขาหรือไม่?’
“อืม…เขาฆ่าแม่ทัพของข้าไปสองคน อีกทั้งยังพาเซียนที่ชั่วร้ายมาด้วย คิดว่าข้าไม่เคยเห็นเขาหรือ?”
“ท่านมารโลหิตกำลังโกรธ…” หลินมู่อวี่รีบโค้งคำนับและกล่าวว่า “ท่านมารโลหิต อาวุโสฉู่เป็นขุนนางคนสำคัญของจักรวรรดิ และทุกคนต่างต้องการเขา ข้าหวังว่าท่านมารโลหิตจะยอมบอกข้าว่าผู้อาวุโสฉู่อยู่ที่ใด?”
มารโลหิตหัวเราะเยาะ “เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย? ไปจับเด็กนี่มาให้ข้า!”
“หึ!”
หลินมู่อวี่หัวเราะพร้อมเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้า ขณะเดียวกันก็ชักกระบี่วิญญาณมังกรออกมา โซ่เทวะสีทองพันรอบใบดาบเปล
