กงอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”
ถังหลานประสานหมัดด้วยใบหน้าซีดเซียว “เป็นความผิดของกระหม่อมเองที่ปล่อยให้เด็กไร้ความสามารถทั้งสองถูกเผ่าปีศาจจับตัวไป…”
ถังหลานคุกเข่าลงด้วยร่างกายที่สั่นเทา
ฉินอินยืนขึ้นพร้อมกล่าว “ท่านหลานกงไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับท่านเลย เพียงแต่หลิงเป่ยโหวและหลิงซี่โหวออกจากค่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงเปิดโอกาสให้พวกมันโจมตี”
ถังหลานยืนขึ้นและกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ฝ่าบาท…ถังลู่และถังเทียนเป็นสองทายาทสุดท้ายของตระกูลถัง หากเกิดเรื่องร้ายกับพวกเขาในค่ายเผ่าปีศาจ ข้าเกรงว่าตระกูลถังอาจถึงคราล่มสลาย…”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้วพร้อมกล่าวว่า “ท่านหลานกงควรรู้ว่าผู้บัญชาการหลินจับองค์ชายสามนามของเผ่าปีศาจได้เมื่อไม่กี่วันก่อนเพื่อใช้ในการต่อรองให้พวกมันถอยทัพ แต่วันนี้จอมพลเฉียนเฟิงส่งม้วนหนังสือขอให้เราแลกเปลี่ยนหลิงเป่ยโหวและหลิงซี่โหวกับองค์ชายสาม ซึ่งมันอาจทำลายข้อได้เปรียบของเรา”
“เรื่องนี้…”
ถังหลานถอนหายใจ “หากเป็นเช่นนั้น เพื่อเห็นแก่จักรวรรดิ…กระหม่อมทูลขอพระองค์ทรงอย่ารับเงื่อนไขการแลกเปลี่ยนของเผ่าปีศาจ และหาทางเจรจาให้พวกมันล่าถอย ส่วนถังลู่และถังเทียน…คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาของพวกเขาเอง!”
“ท่านหลานกง!” ฉินอินยิ้มเล็กน้อย “จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? อย่ากังวลไปเลย ข้าจะยอมรับเงื่อนไขของเฉียนเฟิง พรุ่งนี้เที่ยงจะมีการแลกเปลี่ยนเกิดขึ้นที
