บทที่ 525 เชิญอุบาสกเข้าครอบครองดินแดนสุขาวดี!
ชั่วขณะนั้น ทั้งแดนเจียงตงล้วนก้องสะท้อนด้วยเสียงปราณกระบี่
ตั้งแต่สมบัติวิญญาณ ไปจนถึงเหล็กธรรมดา ขอเพียงมีรูปลักษณ์ของ “กระบี่” ในยามนี้ล้วนตอบรับ เสียงกระบี่ที่ใสดังกังวานก็กลายเป็นเสียงดังสนั่นสะท้านฟ้าดิน
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนรวมศูนย์ไปยังบุรุษผู้หนึ่งซึ่งปรากฏตัวขึ้นฉับพลันกลางแดนเจียงตง
เขามิได้หล่อเหลา มิได้สง่างาม เพียงคลุมอาภรณ์ดำ หนวดเครารกรุงรัง คล้ายเพียงผู้ฝึกตนตกต่ำที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองมนุษย์
ทว่าไม่ว่าผู้ใด ต่างมิอาจสนใจรูปโฉมและอัธยาศัยของบุรุษผู้นี้ สายตาทั้งหมดล้วนจดจ่อเพียงกระบี่ที่อยู่ในมือของเขา ต่างจากความสามัญของเจ้าของ กระบี่เล่มนั้นกลับเรืองรองสว่างไสวถึงขีดสุด เพียงแค่จ้องมองไปยังตัวกระบี่ก็ประหนึ่งถูกแยกขาดออกด้วยภาพลวง
อีกด้านหนึ่ง ลวี่หยางเบิกดวงตากว้าง
กระบี่เล่มนี้เขาคุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง
ท่านอาจารย์ปราบมาร!
ในห้วงเวลานี้ โดยเหตุแท้จริงแล้วเจินเหรินปราบมาร เย่กวงจี้ควรจะอยู่ปิดด่านบำเพ็ญ ณ ดินแดนเจียงหนาน ทุ่มเทแรงกายแรงใจถ่วงเวลาในการพิสูจน์วิถีกระบี่จากความว่างเปล่า มิได้สนใจโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
‘เหตุใดท่านอาจารย์จึงมาปรากฏที่นี่’
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ลวี่หยางก็ตบศีรษะตนเองในบัดดล แอบคิดในใจว่าตนข้องเกี่ยวกับเหล่าคนชั่วมานานจนวิถีความคิดยังมิได้พลิกกลับทันที
เหตุใดเจินเหรินปราบมารจึงปรากฏตัว
เหตุผลน
