ังวล”
“อืม น้ำมันบีชสีดำสี่พันถังอยู่ที่นั่น นำพวกมันกลับกันเถิด”
“ขอรับ!”
…
จากศึกเมื่อครู่ ทหารกองทัพมังกรผงาดเสียชีวิตมากกว่าสามร้อยนาย ขณะที่เผ่าปีศาจถูกสังหารกว่าสี่ร้อยจากทั้งหมดห้าร้อยตน ได้รับบาดเจ็บสาหัสสามสิบหกตน เมื่อรวมองค์ชายสามจะได้จำนวนทั้งสิ้นสามสิบเจ็ดตน
เมื่อหลินมู่อวี่กลับมายังค่าย เขาเห็นฉินอินยืนทักทายจากระยะไกลภายใต้แสงจันทร์ พร้อมมีจางเหว่ยอารักขาอยู่ด้านข้าง
แสงจันทร์นวลสาดส่องลงบนใบหน้างามราวกับเคลือบด้วยแสงสีเงิน เมื่อฉินอินเห็นหลินมู่อวี่และซูอวี่เดินเข้ามาเคียงข้างกัน นางรีบเข้ามาทักทาย “พี่อาอวี่ ท่านป้าอวี่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ผู้ใดบังอาจโจมตีกองทัพของเรา?”
หลินมู่อวี่โยนองค์ชายสามลงพื้น “เป็นคนเหล่านี้”
“มนุษย์หรือ?” ฉินอินกล่าวด้วยความฉงน
“ไม่ เผ่าปีศาจ เสี่ยวอินเคยเห็นจอมพลเฉียนเฟิงแห่งเผ่าปีศาจแล้วใช่หรือไม่…พวกมันแทบไม่แตกต่างจากมนุษย์ หากไม่ลืมตาขึ้น อาจทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นมนุษย์ได้”
“อืม”
เว่ยโฉวก้าวออกไปอุ้มองค์ชายสามที่หมดสติพร้อมเอ่ยถาม “ท่านผู้นำ ข้าควรทำอย่างไรกับปีศาจเหล่านี้?”
“รักษาพวกมัน อย่าปล่อยให้มันตาย และมัดไว้ด้วยโซ่เหล็กพร้อมดูแลให้ดี พวกมันยังคงมีประโยชน์” หลินมู่อวี่ตอบ
ซูอวี่ลงจากหลังม้าและประสานหมัด “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
ฉินอินยิ้มและพยุงนางขึ้น “ป้าอวี่อย่ามากพิธีเลย…หือ? ท่านป้าได้รับบาดเจ็บหรือ?”
“เป็นเพียงแผลถลอก
