ยทับถมกันพร้อมมีลูกศรปักร่าง กระนั้นยังคงมีเสียงร้องโหยหวนดังเล็ดลอดออกมา
“ท่านผู้นำ ข้าควรทำอย่างไรดี?” เว่ยโฉวถาม
หลินมู่อวี่สูดลมหายใจก่อนกล่าวว่า “มัดพวกที่ยังมีชีวิตไว้ด้วยโซ่เหล็กและนำกลับค่ายพร้อมซากศพที่เหลือ”
“ขอรับ!”
ฉินเหยียนเดินเข้ามาพร้อมถือหอกเขี้ยวอัคคี เขามองซากศพอสูรด้วยความประหลาดใจ เลือดของพวกมันควบแน่นและกลายเป็นลูกประคำสีเลือด “พี่ใหญ่ นี่คือสิ่งใด?”
หลินมู่อวี่เห็นก็เข้าใจว่า เมื่อปีศาจระดับสูงตาย พวกมันคงรวบรวมพลังทางจิตวิญญาณเข้าด้วยกันและสร้างสิ่งนี้ขึ้น “นำมันกลับไปด้วย มันคงจะเป็นของดีที่จะช่วยในการฝึกยุทธ์ของมนุษย์”
“ขอรับ!”
ขณะเดียวกันซูอวี่และลุงสี่เดินเข้ามาพร้อมกัน ข้อมือของนางยังคงมีเลือดไหลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อาอวี่ ต้องขอบคุณเจ้าที่พาทหารเข้ามาช่วย มิเช่นนั้นข้าคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว”
“ท่านป้าอวี่ได้รับบาดเจ็บหรือ?” หลินมู่อวี่หยิบยาสมานแผลออกมาและกล่าวว่า “นี่คือยาสมานแผลที่ดีที่สุด มันจะช่วยให้แผลของท่านไม่แย่ลงไปกว่าเดิม ท่านป้าโปรดใช้มัน”
“อืม ขอบคุณมาก” ซูอวี่ยิ้มขอบคุณ นางรับขวดยามาด้วยใบหน้าที่โศกเศร้า “โชคร้ายยิ่งนัก ทหารส่วนใหญ่ที่มากับข้าเสียชีวิตในสนามรบ”
“พวกมันเป็นปีศาจระดับสูงที่ทรงพลังมาก ไม่เหมือนกับกองทัพจักรวรรดิอี้เหอ”
หลินมู่อวี่ประสานหมัด “ข้าจะส่งทหารเพื่อนำร่างกองทัพฉินหลงไปฝังให้ ท่านป้าอวี่อย่าได้เป็นก
