นวนมากถูกเผาไหม้
อสูรเกราะกลัวไฟและน้ำ…สิ่งนี้ได้กลายเป็นฟางเชือกสุดท้ายในการช่วยชีวิตจักรวรรดิ
ใบหน้าหลินมู่อวี่เต็มไปด้วยเขม่าควัน เขาเพียงเช็ดลวกๆ ก่อนจะเดินไปยังค่ายทหารบาดเจ็บเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ แม้จะสามารถสังหารศัตรูจำนวนมากในศึกครานี้ แต่ทหารแห่งจักรวรรดิก็ได้รับความเสียหายมากมาย มีค่ายทหารบาดเจ็บตั้งอยู่ทั่วบริเวณพร้อมเสียงร้องครวญครางน่าเวทนา ทหารหลายนายถูกศัตรูตัดแขนหรือขา
แพทย์ทหารจากสมาพันธ์โอสถกำลังช่วยพันแผลและรักษา โชคดีที่มีสมุนไพรมากมายที่นี่ ทหารที่บาดเจ็บจึงได้รับการรักษาจนหายและช่วยชีวิตไว้ได้มากมาย
“ท่านผู้บัญชาการ” ทหารที่บาดเจ็บรีบลุกขึ้นมาทำความเคารพ
หลินมู่อวี่รีบเข้าไปประคองและกล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธี นอนลงเถิด”
ทหารผู้นั้นพยักหน้าขอบคุณและกล่าว “ท่านผู้บัญชาการ ข้าน้อยได้สังหารอสูรเกราะจนตาย”
“ดีมาก เสมียนอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่?”
“อยู่ขอรับ เขาบอกว่าหลังจากกลับเมืองหลันเยี่ยน จะช่วยรายงานความดีของข้าน้อยให้”
“อืม เช่นนั้นรักษาตัวเองให้ดี”
“ขอบคุณมากขอรับ”
หลังจากตรวจสอบค่ายทหารบาดเจ็บ เขากลับมายังกระโจมหลักด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งผู้บัญชาการ วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าค่อยๆ ดูดซับพลังแห่งสวรรค์และผืนโลกอย่างเชื่องช้าเพื่อเติมเต็มปราณยุทธ์ที่เสียไป ขณะเดียวกันฉินเหยียนยกซุปถ้วยใหญ่และขนมปังสามแผ่นเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่กินอะไรห
