น่อยเถิด ทำศึกมาทั้งคืน ท่านคงหิวเป็นแน่”
“อื้ม”
หลินมู่อวี่หิวมากจนท้องร้อง เขาหยิบอาหารขึ้นมาและกล่าว “อาเหยียน ไปเรียกเสมียนเข้ามา ข้าต้องการฟังรายงานผลหลังสงคราม”
“ขอรับ”
ไม่นานเสมียนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเอกสาร เขาทำความเคารพและกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการหลิน เราได้สังหารอสูรเกราะทั้งสิ้นเจ็ดพันสองร้อยสี่สิบแปดตนพร้อมอสูรปีกหนึ่งพันหนึ่งร้อยยี่สิบสี่ตน ไม่มีเชลยศึก และพวกมันไม่ได้ส่งปีศาจระดับสูงมา ซากศพทั้งหมดถูกฝังและเผาทันทีแล้วขอรับ”
“แล้วสถานการณ์ฝั่งเราล่ะ?” หลินมู่อวี่เอ่ยถาม
“เรา…” ใบหน้าเสมียนหม่นหมองลง “ทหารทั้งหมดหกพันแปดร้อยเจ็ดสิบสี่นายถูกสังหารในสนามรบ มีผู้ได้รับบาดเจ็บกว่าหนึ่งหมื่นสามพันนาย และสูญหายอีกยี่สิบห้านาย…”
“มีผู้คนตายในสนามรบมากเกินไป…” หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “บันทึกรายชื่อผู้เสียชีวิตทั้งหมดโดยละเอียดพร้อมส่งกลับไปยังเมืองหลันเยี่ยน และให้สำนักทหารและพลเรือนช่วยเหลือครอบครัวพวกเขาอย่างสม่ำเสมอ”
“ขอรับ”
เสมียนกล่าวต่อ “น้ำมันบีชสีดำของเราเหลือเพียงห้าร้อยถังเท่านั้น”
“เข้าใจแล้ว เก็บไว้ก่อน”
“ขอรับ”
ขณะเดียวกันเว่ยโฉวและเฟิงสี่เดินเข้ามา ขณะที่ใบหน้าเว่ยโฉวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “คารวะท่านผู้บัญชาการ”
“อืม” หลินมู่อวี่เงยหน้ามองทั้งสอง ก่อนจะก้มหน้าดื่มซุปอึกใหญ่ “พวกเจ้ากินอาหารหรือยัง?”
“ข้ากินแล้วขอรับ”
“น้ำมันบีชสีดำมีไม่เพียงพอ ข้าจึงเร่งกระทรวงกลาโ
