อบ “เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะไปตระเวนชายฝั่งทางตะวันออก เจ้าดูแลเมืองให้ดี”
“ไม่ได้ขอรับ!”
ฉินเหยียนรีบขัด “ชายฝั่งตะวันออกอันตรายนัก พี่ใหญ่ไปคนเดียวไม่ดีแน่”
“อย่าห่วงเลย” หลินมู่อวี่เลิกคิ้วพร้อมกล่าวออก “ข้าจะลอบเข้าไปเพื่อไม่ให้พวกมันรู้ตัว เจ้าจงระวังและเตรียมตั้งรับการโจมตีของเหล่าปีศาจเถิด”
“ขอรับ!”
….
ตกกลางคืน หลินมู่อวี่ในชุดสีดำทมิฬออกจากเมืองพร้อมแบกกระบี่วิญญาณมังกรไว้ที่หลัง ฉินเหยียน เว่ยโฉวและคนอื่นๆ ที่มาส่งเฝ้ามองท่านผู้บัญชาการว่ายน้ำมุ่งไปอีกฝั่ง
สายน้ำในช่วงฤดูร้อนยามกลางคืนนั้นเย็นนัก หลินมู่อวี่ว่ายน้ำไปอย่างเชื่องช้าพลางใช้ทักษะชีพจรวิญญาณเพื่อจับสิ่งเคลื่อนไหวรอบกาย ในแม่น้ำมีเพียงฝูงปลา ไร้วี่แววของสัตว์ร้ายอย่างมังกรเกราะน้ำแข็ง อย่างไรซะแม่น้ำแห่งนี้ก็ไม่ลึกพอให้พวกมันอาศัยอยู่
เมื่อว่ายถึงชายฝั่งทางตะวันออก ชีพจรวิญญาณทำให้เขาสัมผัสถึงรัศมีชั่วร้ายของอสูรเกราะซึ่งเป็นกองกำลังหลักแห่งเผ่าปีศาจกระจายอยู่ทั่วบริเวณ แม้รัศมีนั้นจะอยู่ห่างไปเพียงห้าสิบเมตร ทว่าพยายามข่มตาเพียงใดก็ไม่อาจเห็น พวกอสูรต้องพรางตัวอยู่เป็นแน่!
“แปะ แปะ…”
น้ำจากเสื้อผ้าหลินมู่อวี่หยดลงบนพื้น เขาเดินเลาะชายฝั่งริมน้ำก่อนมุ่งไปในป่าอย่างเงียบเชียบ รัศมีอสูรเกราะอยู่ไม่ไกลนัก!
หลินมู่อวี่ซ่อนตัวบริเวณพุ่มไม้พลางเฝ้าสังเกตการณ์อยู่สักพัก ทันใดนั้นต้นหญ้าฝั่งตรงข้ามก็สั่นไหวเพราะการขยับตัวขอ
