ิงพยักหน้าอย่างมีความสุข “เวลาข้าประดิษฐ์สิ่งเหล่านี้ ผู้อื่นมักดูแคลนว่าข้านั้นไร้ฝีมือ มีเพียงท่านผู้บัญชาการที่ไม่ดูถูกแถมยังให้กำลังใจข้า”
หลินมู่อวี่หัวเราะ “หากลูกธนูของเจ้าสามารถกำจัดเหล่าปีศาจได้ เจ้าจะกลายเป็นวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิ เหล่าทหารก็ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตโดยใช่เหตุ”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่รู้สึกอับอาย แม้เขาจะมาจากอีกโลกที่มีอาวุธมากมาย แต่ไม่มีความรู้มากพอจะสร้างมันเพียงสักอัน แต่หากสามารถประดิษฐ์อาวุธศักดิ์สิทธิ์เช่นหน้าไม้จูเก๋อได้ เหล่าปีศาจคงตามมาฆ่าล้างตระกูลของเขาจนหมดสิ้น คิดได้ดังนั้นจึงหัวเราะออก
“ท่านผู้บัญชาการหัวเราะอะไรหรือขอรับ?” เว่ยโฉวถาม
“ไม่มีอะไร” หลินมู่อวี่ว่าพลางกลั้นขำ “เที่ยงนี้กินอะไรดี มีเนื้อไหม?”
“มีขอรับ…”
…………………………………..
