ป็นหน้าที่ของข้าเถิด!”
“อืม!”
…
ตกเย็นหลินมู่อวี่ชวนจินเสี่ยวถังและฉู่เหยามากินข้าวเพื่อรวมตัวกันก่อนออกเดินทาง ถึงแม้ฉู่เหยาผู้นำของสมาพันธ์โอสถจะเป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องยารักษาที่ต้องใช้ในสงคราม แต่แนวป้องกันฐานของแม่น้ำต้าวเจียงนั้นอยู่ไกลออกไปหลายร้อยไมล์ จึงเป็นเรื่องยากที่จะได้พบเจอนาง เพราะหากเหล่าปีศาจข้ามแม่น้ำมาโจมตี หลินมู่อวี่จำเป็นต้องตั้งรับไว้เช่นกัน
วันรุ่งขึ้น กองทัพเริ่มเคลื่อนพลออกไป
ตอนเช้ามืดที่หมอกปกคลุมไปทั่วผืนป่า หลินมู่อวี่อยู่บนหลังม้าพร้อมกับนำกองทัพทหารที่สี่เดินทางผ่านหิมะหนาไปอย่างเชื่องช้า ในเวลานั้นผู้บังคับบัญชาของทหารห้าหมื่นนายได้ถูกแต่งตั้งขึ้นซึ่งประกอบไปด้วย เว่ยโฉว ฉินเหยียน เฝิงสี่ ถังเหรินผู้เป็นญาติของถังเจิ้นและจางเฟิ้งที่ถูกจ้างมาจากเมืองหยาดสายัณห์
ฉินเหยียนเปิดแผนที่หลายครั้งในขณะที่มืออีกข้างถือหอกเขี้ยวอัคคีไว้แน่นก่อนกล่าวคำออก “ดูจากความเร็วในการเดินทัพของเรา อย่างน้อยต้องใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนกว่าจะถึงท่าเรือเฟิงหลิน มันจะช้าไปหรือไม่พี่ชาย?”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “เรื่องเล็กน้อยแต่ไม่เป็นไร กองทัพทหารที่สี่มีทหารถึงห้าหมื่นนาย ซึ่งเกือบสี่หมื่นเป็นทหารม้าหนัก ถ้ามีสงครามเกิดขึ้นที่ท่าเรือเฟิงหลิน เราค่อยเร่งเคลื่อนกองทัพก็ยังไม่สาย เมื่อวันก่อนเหล่ากองทัพเรือจักรวรรดิได้เดินทางถึงเมืองต้าวเจียงแล้ว พวกปีศาจข้ามแม่น้ำมาไม่ได้หรอก อย
