่าได้กังวลไป”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่กวาดตามองโดยรอบ เขาเห็นกองทัพทหารที่สี่ของตนอยู่ไม่ไกลก็รู้สึกภูมิใจอย่างมาก แม้ในศึกเมืองตงฉวนตนจะไม่ได้มีอำนาจมาก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ถึงเวลาทำให้พวกปีศาจเห็นว่ากองทัพมนุษย์เก่งกาจเพียงใด!
…
เก้าวันต่อมา กองทัพทหารเดินทางผ่านเมืองห้าหุบเขา
ผู้คนนับไม่ถ้วนออกมาส่งกองทัพทหารเต็มสองข้างทางถนนหลัก ฉินเหยียน เว่ยโฉว และคนอื่นๆ ยิ้มร่า ในครานี้ที่กองทัพจักรวรรดิเป็นทัพแนวหน้า ชาวบ้านต่างพากันรักใคร่ ส่งมอบน้ำกับอาหารแห้งให้กับพวกเขา ลบข้อครหาที่ว่ากองทัพจักรวรรดิไม่มีผู้ใดสนใจ
ขณะกองทัพสีชาดเคลื่อนพล หลินมู่อวี่รู้สึกตื้นตันจนพูดไม่ออก อันที่จริงมันคือเรื่องปกติของผู้คน หากเราทำเพื่อประชาชนด้วยใจ พวกเขาก็จะให้การสนับสนุน แต่หากทำเพื่อผลประโยชน์ของตน…จะให้พวกเขาชื่มชมได้อย่างไร?
นอกจากคนทั่วไป ในเมืองยังมีกลุ่มทหารที่คอยคุ้มกันเสบียงอาหารและอาวุธเพื่อส่งให้กองทัพที่ผ่านไป
ไม่ไกลนัก มีทหารควบม้ามาพร้อมตะโกนถาม “ผู้บัญชาการหลินแห่งกองทัพที่สี่อยู่ไหน?”
หลินมู่อวี่รีบแสดงตัวพลางกล่าวออก “ข้าอยู่นี่ เจ้าเป็นใคร?”
ผู้บัญชาการกองหมื่นคารวะพร้อมเอ่ย “ข้าน้อยจางเป้า กองกำลังแห่งเมืองห้าหุบเขา พวกเรารอกองทัพของท่านตั้งแต่เมื่อคืน เชิญทางนี้ขอรับ นี่คือเสบียงที่เตรียมไว้ให้ มีดาบเหล็กสองพันเล่ม หอกหมื่นเล่ม โล่ห้าพันอัน ลูกธนูสี่หมื่นลูกและรถเข็นอาหารและหญ้าส
