องพันคัน ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เราพอจะหาได้แล้ว หวังว่าท่านจะพอใจขอรับ ”
“กว่าจะได้มาคงลำบากไม่น้อย ขอบใจมาก!”
หลินมู่อวี่ผู้สง่างามตรงตามแบบฉบับของจักรพรรดิ สวมชุดเกราะพร้อมดาบคู่กายขณะควบม้าสีขาว ดึงดูดบรรดาหญิงสาวในเมืองห้าหุบเขาให้วิ่งตามอย่างคลั่งใคล้ “ผู้บัญชาการคนนั้นช่างหล่อเหลานัก!”
“เขาเป็นใครกัน?”
“น่าจะเป็นหนึ่งในสี่วีรบุรุษเมืองหลันเยี่ยนที่จักรพรรดิองค์แรกทรงแต่งตั้ง”
“ใช่ นี่คือกองทัพทหารที่สี่ เขาคือหลินมู่อวี่วีรบุรุษอันดับสองแห่งเมืองหลันเยี่ยน ตัวจริงหล่อเหลายิ่งกว่าผู้บัญชาการเฟิงจี้สิงเสียอีก!”
…
หลินมู่อวี่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ หากเฟิงจี้สิงได้ยินเรื่องนี้ แม่นางเหล่านี้จะวิ่งหนีทันหรือไม่?
คำเยินยอของเหล่าหญิงสาวทำให้เกิดเสียงครหาขึ้นโดยเฉพาะในหมู่กองกำลังเมืองห้าหุบเขา ทั้งที่พวกเขาสามารถเป็นทัพหน้าต่อสู้กับเหล่าปีศาจ แต่ทำได้เพียงส่งเสบียงเท่านั้นเพราะจักรพรรดินีไม่ได้ทรงแต่งตั้ง
“เหตุใดจึงมีเพียงทหารจักรวรรดิที่ได้เป็นทัพหน้ากัน!?”
“คนเมืองห้าหุบเขาอย่างเราทำได้แค่ขนหญ้าขนฟางทั้งวันอย่างนั้นรึ?”
“ใช่ เหตุใดพวกเขาจึงได้สู้กับพวกปีศาจแต่พวกเรากลับไม่มีโอกาสเช่นนั้น?”
“ใช่ ทำไมข้าถึงถูกปฏิเสธทั้งที่เป็นคนเหมือนกัน!”
เว่ยโฉวส่งสายตาเกรี้ยวกราดพร้อมชี้ดาบไปยังต้นเสียงทันที “หนวกหู! พวกเจ้าคิดว่าการต่อสู้กับปีศาจนั้นเป็นเรื่องเล่นอย่างนั้นรึ? ถ้าอยู่ทัพหน้าจร
