ลิงด้วยความตื้นตันพลางหัวเราะลั่น “จื่อหลิง หลังเจ้าหายไปจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้านึกว่าเจ้าตายตกในสนามรบเสียแล้ว ไม่คิดว่าจะได้พบกันที่นี่!”
ฉินจื่อหลิงนั้นดีใจไม่แพ้กัน “หลังสงครามเมืองหลันเยี่ยน วิหารศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกทำลาย ข้าและสมาชิกหลายคนถูกกองทัพจักรวรรดิอี้เหอไล่ฆ่า เร่ร่อนหนีตายกระทั่งได้เข้าร่วมกองกำลังเมืองห้าหุบเขา ตอนนี้ท่านหลินจื้อเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพแล้วหรือ?”
หลินมู่อี่ยิ้มน้อยๆ “ใช่!”
“ท่านจะเดินทางไปแม่น้ำต้าวเจียงหรือ?” ฉินจื่อหลิงถาม
“อืม”
ฉินจื่อหลิงกล่าวด้วยแววตาจริงจัง “ท่านต้องระวังให้ดี ข้าได้ยินมาว่าเหล่าปีศาจเหี้ยมโหดและทรงพลังยิ่ง กองทหารกว่าแสนนายของหมินยวี่หลินที่เมืองตงฉวนยังแตกพ่าย พวกเราหวั่นใจเสียจริงว่าแม่น้ำต้าวเจียงจะไม่สามารถต้านพวกมันได้และเมืองห้าหุบเขาต้องกลายเป็นเมืองร้างอีกครั้ง ”
หลินมู่อวี่ยิ้มพลางกล่าวตอบด้วยแววตาลุกโชน “หากเหล่าปีศาจชนะ ไม่ใช่เพียงเมืองห้าหุบเขาแต่เหล่ามนุษยชาติจะสูญสิ้น ว่าแต่จื่อหลิงเจ้าไม่อยากไปกับข้าหรือ?”
“ข…ข้าอยากไปกับท่าน แต่ตอนนี้ข้าเป็นทหารของเมืองห้าหุบเขา…”
“ไม่เป็นไร เจ้าอยู่ใต้บัญชาผู้ใด?”
“ท่านจางเป้า!”
“โอ้ ไม่มีปัญหา ข้าจะเขียนจดหมายถึงเขาเอง เจ้าเข้าร่วมกับกองทัพของข้าได้เลย!”
“เยี่ยม!” ฉินจื่อหลิงตื่นเต้น
หลินมู่อวี่เขียนจดหมายและส่งให้จางเป้าทันที แม่ทัพจางเป้าเป็นคนชัดเจนและหนักแน่น และอันที่จริ
