อจักรวรรดิฉิน แต่กลับเป็นเผ่าปีศาจ”
“เจ้าคิดว่าเราควรรวมพลังกับจักรวรรดิฉินอย่างนั้นรึ?” ฉินอี้หันมองหลงเซียนหลิน
หลงเซียนหลินรีบก้มหัวและประสานหมัด “ไม่บังอาจขอรับ”
“ความคืบหน้าการสร้างกำแพงเหล็กถึงไหนแล้ว?”
“เกือบครึ่งแล้วขอรับ แต่ยังไม่เพียงพอที่จะต้านพวกปีศาจได้ หากมีเวลาอีกสามเดือน ข้าเชื่อว่ากำแพงเหล็กจะสร้างเสร็จอย่างสมบูรณ์ เพียงแค่…”
“เพียงแค่อะไร?”
“เพียงแค่ทางเหนือของกำแพงเหล็กมีเมืองเล็กและใหญ่รวมกันเก้าสิบเจ็ดแห่ง หากเราถอนกำลังทหารไปยังทิศใต้ของกำแพง ข้าเกรงว่าเมืองเหล่านั้นจะตกอยู่ในกำมือของเผ่าปีศาจ พวกเขาล้วนเป็นคนของจักรวรรดิอี้เหอ”
“อย่าทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่” ฉินอี้มองหลงเซียนหลิน “ผู้บัญชาการหลง อย่าลืมว่าท่านเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการของจักรวรรดิอี้เหอ และเป็นผู้เดียวที่ข้าพึ่งพาได้ในการต่อต้านเผ่าปีศาจ เช่นนั้นอย่าทำให้ข้าผิดหวัง เราสามารถเสียบางเมืองในเทือกเขาฉินได้ แต่เมื่อใดที่กำแพงเหล็กพังลง ข้าเกรงว่ามณฑลหลิงหนานจะตกอยู่ในกำมือของปีศาจทันที”
“ข้าจะทำเต็มที่ขอรับ”
“อืม ไปเถิด”
“ขอรับ”
ฉินอี้มองแผ่นหลังหลงเซียนหลินที่กลับออกไปด้วยสายตาแปลกประหลาด ก่อนที่จะยิ้มและพึมพำ “พระเชษฐา เสียดายจริงๆ หากท่านยังมีชีวิตอยู่ ธิดาตัวน้อยคงไม่ต้องต่อต้านเผ่าปีศาจอย่างโดดเดี่ยว นางคงตื่นตระหนกและไม่มีกำลังจะจัดการกับการรุกรานครั้งใหญ่นี้”
…
ณ เมืองหลันเยี่ยน มีข้าร
