กบนภูเขาหลงหยาน อีกทั้งมีศรเศวตรมณีกว่าแปดหมื่นดอก ท่านหลินมู่อวี่ ศรเศวตรมณีสามารถทะลวงเกราะของเผ่าปีศาจได้หรือไม่?”
“ได้ แต่แปดหมื่นดอกไม่เพียงพอ”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “เจ้าไปดูแลสิ่งที่กองทัพที่สี่ต้องใช้ทั้งหมด ส่วนข้าจะหาวิธีจัดการเรื่องลูกธนู”
“ขอรับ”
…
นายพลทั้งสามขี่ม้าไปยังค่ายทหารที่ตั้งอยู่นอกเมืองหลันเยี่ยน ขณะที่หลินมู่อวี่ลูบแผงคอสีขาวของท่าเฉว่และตรงไปยังร้านค้าจื่อยิน
บนถนนทงเทียน ร้านค้าหลักค่อยๆ ฟื้นคืนความมั่งคั่งพร้อมมีผู้คนสัญจรไปมาอย่างต่อเนื่อง ควันลอยเหนือร้านตีเหล็กขณะที่มีเสียงดังก้อง ยามมีสงคราม ร้านตีเหล็กจะเป็นที่ต้องการมากที่สุด ทหารแห่งจักรวรรดิต้องการอาวุธที่ประโยชน์ยิ่งกว่า ขณะที่ทหารพรานและทหารรับจ้างบางคนต้องการอาวุธโจมตีทุกระยะ และทั้งหมดจำเป็นต้องทำในร้านตีเหล็ก
หลินมู่อวี่ขี่ม้าอย่างเชื่องช้าเข้าไปและเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าป้ายร้านตีเหล็กรอบบริเวณร้านค้าจื่อยินถูกแทนที่ด้วยชื่อ ‘ร้านศาสตราวุธจื่อยิน’ ดูเหมือนว่าจินเสี่ยวถังจะมีพรสวรรค์อย่างแท้จริง พวกเขาเริ่มต้นจากสามล้านเหรียญทองในการผนวกอุตสาหกรรมต่างๆ เข้าด้วยกัน เมื่อร้านค้าสามารถสร้างห่วงโซ่อุปทานอุตสาหกรรมได้อย่างสมบูรณ์ ก็จะเทียบเท่ากับการเป็นร้านค้าของจักรวรรดิ
หลินมู่อวี่ต้องการสิ่งนี้ในการสนับสนุนกองทหารที่สี่ของเขาในด้านอาวุธ ม้าศึก เสบียง และอื่นๆ อีกมากมายที่ไม่สามารถพึ่งพาจากกระทรวงก
