่ด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น “เป็นเวลากว่าสองเดือนที่มู่มู่ไปมณฑลหลิงตง และข้าไม่รู้เลยว่าการไปมณฑลชางหนานครานี้จะเวลานานเพียงใด”
หลินมู่อวี่ยิ้มเล็กน้อย “เสี่ยวซีอย่ากังวลเลย อาจเป็นเร็ววันนี้”
ฉินอินมองหลินมู่อวี่ด้วยดวงตาคู่งามที่เผยความคิดถึงอย่างท่วมท้น “อาอวี่คิดว่าพวกเราจะชนะหรือไม่?”
“อื้ม”
หลินมู่อวี่กล่าวอย่างหนักแน่น “พวกมันแข็งแกร่งมาก แต่ตราบใดที่หลีกเลี่ยงการต่อสู้บนที่ราบ และโจมตีทางน้ำแทน เราสามารถเอาชนะมันได้อย่างแน่นอน เนื่องจากพวกปีศาจไม่เก่งในการรบทางนั้น”
“เหตุใดพี่อาอวี่จึงมั่นใจนัก?” ฉินอินเอ่ยถาม
หลินมู่อวี่ยิ้ม “เนื่องจากอาวุธของพวกมันแย่มาก บางส่วนเป็นเพียงอาวุธทองแดง เมื่อเทียบกับฝีมือการตีเหล็กของช่างในจักรวรรดิ พวกมันคงเหมือนเด็กสามขวบเท่านั้น นี่แสดงให้เห็นว่า…แม้พวกมันจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่หากไม่มีช่างฝีมือขั้นสูง ก็สามารถคาดเดาได้ว่าเผ่าปีศาจไม่สามารถสร้างเรือหรืออุปกรณ์ในการปิดล้อมพวกเรา ซึ่งนั่นเป็นข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ว่า…”
เขาแสดงสีหน้ากังวล
“แต่อะไรหรือ?” ฉินอินเอ่ยถาม
หลินมู่อวี่รู้สึกหดหู่ “แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนในเผ่าปีศาจจะเป็นพวกโง่เขลาเหมือนอสูรเกราะ พวกมันมีคนที่ฉลาดหลักแหลมด้วย มิฉะนั้นเมืองตงฉวงคงไม่ถูกโจมตีได้อย่างง่ายดาย สิ่งที่ข้ากังวลมากที่สุดคือการที่เผ่าปีศาจสู้รบบนภูเขาพร้อมยึดครองมณฑลหลิงตงและมณฑลทงเทียนไปแล้ว พวกมันอาจกดขี่ช่างฝ
