บา “กองทหารหยางเว่ยพ่ายแพ้และถูกทำลายทั้งหมด…”
“ฮะ? กองทหารถูกทำลาย…” จางเหมิงตกใจ “เกิดสิ่งใดขึ้น?”
“เจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของปีศาจหรือไม่?”
“ไม่ขอรับ…” จางเหมิงงุนงง แท้จริงแล้วแม้แต่หลินมู่อวี่และฉินเหยียนก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
หลินมู่อวี่สูดลมหายใจก่อนกล่าวว่า “มีกลุ่มปีศาจตกลงมาจากท้องนภาและปิดล้อมเมืองตงฉวงเป็นเวลาสิบเก้าวันกระทั่งเสบียงของเราหมด จากนั้นกองทหารถูกกวาดล้างในท้ายที่สุด อ๋องน้อยฉินเหยียนและข้าหนีตายข้ามแม่น้ำต้าวเจียงและรอดชีวิตมาถึงที่นี่”
ใบหน้าจางเหมิงเผยความหวาดกลัว “ปีศาจเหล่านั้นช่างโหดเหี้ยม”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “เผ่าปีศาจสามารถเอาชนะกองทัพมนุษย์หนึ่งแสนนายด้วยอสูรเพียงหนึ่งหมื่นตน ทว่าขณะนี้พวกมันมีจำนวนมากกว่าหนึ่งแสนตน ดังนั้น…ไม่มีทางที่จะต้านทานได้เลย”
“ท่านเซินเว่ยโหว…และแม่ทัพตู้ไห่อยู่ไหนขอรับ?”
“ทุกคนถูกสังหาร”
“…”
หัวใจจางเหมิงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขณะที่พึมพำ “แล้วเราจะทำอย่างไร…เผ่าปีศาจจะบุกเข้าโจมตีมณฑลชางหนานเมื่อใด?”
“ข้าไม่ทราบ แต่คงเป็นเร็ววันนี้”
หลินมู่อวี่นั่งลงและกล่าว “จางเหมิงนำกระดาษและปากกาเหล็กมาที เตรียมนกส่งสารสำหรับส่งจดหมายไปยังเมืองหลันเยี่ยน ข้าต้องการเขียนถึงองค์จักรพรรดินี”
“ขอรับ”
ทันทีที่กระดาษและปากกาเหล็กถูกนำมาให้ หลินมู่อวี่เขียนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองตงฉวงอย่างรวดเร็วด้วยลายมือที่ไม่สวยงามนัก เขาต้องการให้เม
