ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!”
มังกรน้อยส่ายหัวและกระดิกหางรับสิ่งที่เจ้านายพูด หลินมู่อวี่ไม่เข้าใจคำพูด แต่สามารถเข้าใจการกระทำได้ มันคงกำลังบอกว่าได้กำจัดอสูรหลังจากเผชิญความยากลำบากในต่างมิติมานาน ก่อนจะทิ้งขาข้างหนึ่งเพื่อเป็นอาหารแก่เขา
หลินมู่อวี่พูดด้วยความยินดี “เอาล่ะ จงไปล่าสัตว์ในอีกมิติและนำเนื้อมาให้ข้า เจ้าคงต้องกินน้อยลง เนื่องจากข้าต้องการอาหารเหล่านี้จริงๆ หากกลับไปเมืองหลันเยี่ยน ข้าจะชดเชยคืนสองเท่าพร้อมทั้งสร้างเล้าไก่ให้ ตกลงไหม?”
มังกรน้อยพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล
เขาส่งมังกรผลึกโลหิตไปยังมิติอื่นทันที หลินมู่อวี่รู้ว่าพื้นที่ตรงนั้นรกร้างและแห้งแล้ง แม้ว่าเกล็ดที่คอจะมีบาดแผลจากการต่อสู้อย่างยากลำบาก แต่อย่างไรมันก็ยังง่ายต่อการล่าเหยื่อ ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่ามังกรน้อยจะนำอาหารมาให้อีกเมื่อไหร่…แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะให้กองทัพต้องอดตายอยู่ในเมืองตงฉวงนี้
“อาเหยียน”
หลินมู่อวี่ลากขาสัตว์ร้ายไปยังค่ายและออกคำสั่ง “ให้เฉินฮั่นก่อไฟปรุงเนื้อแก่ทุกคน”
ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่ชักกระบี่ออกมาตัดเนื้อออกเป็นสองส่วน “ครึ่งหนึ่งสำหรับพี่น้องกองกำลังศักดิ์สิทธิ์ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งข้าจะนำไปมอบให้ท่านเซินเว่ยโหว”
ฉินเหยียนดีใจมาก “พี่ใหญ่…ได้เนื้อจากที่ใด?”
“จำได้หรือไม่ว่าข้าเลี้ยงมังกร?”
“อื้ม”
“มันล่าสัตว์มาจากที่อื่นมาให้”
“ยอดเยี่ยมไปเลย!”
“ไปส่งเนื้อที่จวนเจ้าเมืองกับข้าเถิด”
“ขอ
