รับ!”
…
เฉินฮั่นก่อกองไฟและปรุงเนื้ออย่างตื่นเต้น ขณะที่หลินมู่อวี่กับฉินเหยียนลากครึ่งหนึ่งของสัตว์ร้ายไปยังจวนเจ้าเมือง มีคบไฟส่องสว่างไม่กี่ดวงระหว่างทาง เมื่อผ่านค่ายกองทหารเมืองชีไห่ ทั้งสองเห็นพวกเขาก่อกองไฟและทำอาหาร ไอน้ำพวยพุ่งจากหม้อเหล็กพร้อมกลิ่นแปลกประหลาดลอยออกมา
“เหตุใดพวกเขาจึงมีเนื้อ?” ฉินเหยียนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้าไม่ทราบ…”
หลินมู่อวี่ก้าวออกไปและเอ่ยถาม “ผู้ใดดูแลที่นี่?”
ผู้บัญชาการกองหมื่นลุกขึ้นพร้อมมีสีหน้าประหม่า คนผู้นั้นคือฉือฮั่ว “แม่ทัพหลินมู่อวี่เองหรือ กำลังออกไปไหนกลางดึกแบบนี้ขอรับ?”
“พวกเจ้ากำลังปรุงสิ่งใดอยู่?” หลินมู่อวี่ถาม
ฉือฮั่วหัวเราะ “ไม่มีอะไรขอรับ…พวกพี่น้องทหารขุดหนูได้สองสามตัว จึงนำมาทำอาหารกินกัน”
“งั้นหรือ? ขอข้าดูหน่อย”
หลินมู่อวี่เดินเข้าไปและยกฝาหม้อขึ้น ภายใต้แสงจากคบเพลิง เขาเห็นแขนขาของมนุษย์พร้อมไขมันที่ลอยอยู่เหนือน้ำ ทันใดนั้นร่างกายพลันสั่นสะท้านพร้อมกับรีบปิดฝาหม้อลง
“ฉือฮั่ว เจ้ากินเนื้อคน!?” หลินมู่อวี่ถามด้วยความประหลาดใจ
“ใช่ ข้ากินคน!” ฉือฮั่ววางมือลงบนด้ามดาบและกล่าว “ข้ากินได้ทุกสิ่งเมื่อหิวโหย เช่นนั้นแล้วการกินเนื้อคนผิดอย่างไร? หลินมู่อวี่ หากเจ้านำไปรายงานท่านเซินเว่ยโหว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “อาเหยียน ไปรายงานท่านเซินเว่ยโหวทันที”
“เจ้า!”
ฉือฮั่วพุ่งตัวเข้ามาพร้อมตะโกนดัง “อย่าหาว่าข้
