าไม่ปรานี!”
หลินมู่อวี่ไม่ถอยหนี ก่อนจะคำรามเสียงทุ้มต่ำพร้อมควบแน่นปราณยุทธ์ พลังดวงดาราพลันปกคลุมร่างกายและพุ่งปะทะก้อนหินด้านหลังฉือฮั่ว เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องการฆ่าข้าอย่างนั้นเหรอ? ดูสิว่าเจ้าคู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าหรือไม่…อาเหยียน ไปกันเถิด!”
ฉือฮั่วยืนนิ่งพร้อมทหารเมืองชีไห่ที่รายล้อมด้วยความหิวโหย ก่อนจะมีผู้หนึ่งเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพ เจ้าเด็กนั่นกำลังไปรายงานท่านเซินเว่ยโหว ระ…เราควรทำอย่างไรดี?”
“ท้องอิ่มก่อนค่อยว่ากัน!”
ดวงตาฉือฮั่วเต็มไปด้วยความเย็นชา “รับคำสั่ง หลังทานอิ่มจงให้พี่น้องลับดาบ หากท่านเซินเว่ยโหวรู้เรื่อง พวกเราคงถึงคราจบสิ้นแล้ว ดังนั้นจงเตรียมตัวพร้อมโต้กลับเสมอ แล้วเปิดประตูให้พวกปีศาจเข้ามา ดูสิว่าท่านเซินเว่ยโหวจัดการกับพวกมันอย่างไร!”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
…
ภายในจวนเจ้าเมือง หมินยวี่หลินตบโต๊ะเสียงดังจนเกิดรอยร้าวและกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ฉือฮั่วไอ้สัตว์ร้าย! พวกมันกินศพทหารจริงเหรอ?”
“จริงขอรับ ข้าและท่านหลินมู่อวี่เห็นมากับตา” ฉินเหยียนกล่าว
“ไอ้สารเลว!”
ดวงตาหมินยวี่หลินเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ตามข้าไปจัดการกับเจ้าฉือฮั่ว!”
ทหารผ่านศึกฉือยิงประสานหมัด “ท่านเซินเว่ยโหว ฉือฮั่วเป็นคนของเมืองชีไห่และเป็นคนที่ท่านหลานกงส่งมา ทำให้เราไม่สามารถจัดการเหล่านายพลจากเมืองชีไห่ได้ การเสียชีวิตของหวังซีเป็นความผิดพลาดของเขาเอง หากเราจัดการฉือฮั่วเวลานี้ เกรง
