ว่าเราจะเสียโอกาสในการกลับเมืองหลันเยี่ยนขอรับ”
“เรายังสามารถกลับเมืองหลันเยี่ยนได้อีกหรือ?”
หมินยวี่หลินยิ้ม “ไม่ต้องกล่าวสิ่งใดอีกและตามข้ามา…พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!”
“ขอรับ!”
…
ทันทีที่ทุกคนออกจากจวนเจ้าเมือง ท้องฟ้าก็สว่างวาบพร้อมฝนเทลงมาอย่างหนัก ก่อนที่หมินยวี่หลินและคนอื่นๆ จะถึงค่ายทหารเมืองชีไห่ ทหารนายหนึ่งวิ่งฝ่าฝนเข้ามารายงานด้วยความเร่งรีบ “ท่านเซินเว่ยโหวเกิดเรื่องแล้วขอรับ ฉือฮั่วนำกองทหารกว่าห้าพันนายออกไปทางประตูทิศใต้เพื่อเปิดประตูปล่อยเผ่าปีศาจเข้ามาในเมือง”
“มันจบแล้ว…”
หมินยวี่หลินหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางสายฝน “เมืองตงฉวงจบสิ้นแล้ว…กองทหารหยางเว่ยคงต้องล่มสลาย…”
“ท่านพ่อ…รีบออกจากเมืองเถิดขอรับ!”
“อืม”
หมินยวี่หลินมองทุกคน “เหล่านายพลทั้งหลาย ข้าจะนำกองทัพขวานศึกและกองทหารเทียนฉงไปยังประตูเมืองทิศใต้เพื่อต่อต้านกองทัพเผ่าปีศาจ พวกเจ้าต่างมีกองทัพเป็นของตนเอง หากมีโอกาสจงฝ่าวงล้อมศัตรูหนีไปซะ”
“ขอรับ!” หลินมู่อวี่ ฉือยิง ซูเหวินเทียน และคนอื่นๆ ประสานหมัดรับคำสั่ง
หมินยวี่หลินก้าวเท้ามาหาหลินมู่อวี่และหยิบผ้าสีขาวจากแขนส่งให้ “ท่านแม่ทัพเป็นราชบุตรบุญธรรมของจักรพรรดิพระองค์แรก พระเชษฐาขององค์จักรพรรดินีและผู้นำวิหารศักดิ์สิทธิ์…หมินยวี่หลินรู้ดีว่าคงไม่สามารถมีชีวิตรอดกลับไปเมืองหลวง หากท่านพบองค์จักรพรรดินี โปรดมอบสิ่งนี้ให้และบอกว่า…หมินยวี่หลินจะตอบแทนพระ
