มหากรุณาธิคุณในชาติหน้า”
หลินมู่อวี่รับผ้ามาและกางออก มีตัวหนังสือสีแดงปักไว้ว่า ‘ชีวิตเพื่อฝ่าบาท’
ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ก่อนจะรีบยัดผ้าลงถุงสรรพสิ่ง
หมินวี่หลินมองไปยังฝูงชนและประสานหมัด “ขอบคุณที่ต่อสู้ร่วมกันมา!”
ทุกคนต่างประสานหมัดคำนับ เมื่อหมินยวี่หลินหันกลับ ทุกคนก็แยกย้ายหายไปท่ามกลางสายฝน
…
หลินมู่อวี่และฉินเหยียนตรงไปยังค่ายกองกำลังศักดิ์สิทธิ์
“พี่ใหญ่…” ฉินเหยียนรู้สึกไม่ดีจึงกล่าวว่า “หากไม่ใช่เพราะเรารายงานเรื่องการกินเนื้อคนของฉือฮั่วก็คงไม่ต้องลงเอยเช่นนี้ ข้าขอโทษที่หุนหันเกินไป”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “อย่าโทษตัวเองเลย พวกเขาได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์แล้ว สักวันไม่หันมากินพวกเรางั้นหรือ? ไม่ช้าก็เร็วพวกเราจะต้องเผชิญหน้ากัน ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป รีบกลับค่ายและเตรียมฝ่าวงล้อมหลังทานอาหารเสร็จเถิด”
“ขอรับ!”
หลังจากกลับไปยังค่าย เฉินฮั่นแบ่งชิ้นเนื้อสองชิ้นให้หลินมู่อวี่และฉินเหยียน เขารับมาและกินทันที เนื่องจากตระหนักดีว่าจะต้องกินเพื่อเสริมเรี่ยวแรงในการเอาตัวรอดกลับไปหาฉินอิน ถังเสี่ยวซี และฉู่เหยาให้ได้
หลังจากทานเสร็จ ทุกคนสวมเสื้อผ้าพร้อมคว้าดาบของตนมุ่งหน้าไปยังประตูทิศใต้
ทหารแห่งจักรวรรดิรวมตัวกันภายใต้ความมืดมิดรอบด้าน เนื่องจากคบไฟถูกดับจากสายฝน เมื่อประตูทิศใต้เปิดออก หมินยวี่หลินตะโกนดัง “โจมตีพวกมัน!”
ทว่าทันใดนั้นก็เกิดระเบิดขึ้น!
“เปรี้ยง!!”
ทหารหลายสิบนายถู
