ด้านข้างพยักหน้า “ที่นี่ด้วย พวกอสูรเกราะหลั่งเลือดสีเขียว มันเป็นไปได้อย่างไร?”
หลินมู่อวี่กล่าว “อย่างไรก็ตามพวกมันทั้งหมดก็เป็นสัตว์ประหลาด ทำความสะอาดลูกศรและอย่าสัมผัสมันด้วยมือเปล่าเพื่อป้องกันการติดเชื้อ หลังกลับถึงค่าย อย่าลืมล้างมันด้วยน้ำต้มเดือด มิเช่นนั้นจะไม่สามารถใช้งานได้อีก เข้าใจหรือไม่?”
“ขอรับ”
แม้เฉินฮั่นจะพยักหน้ารับ แต่ก็ถามกลับด้วยความประหลาดใจ “ใต้เท้า เหตุใดจึงใช้น้ำต้มเดือดล้างมัน? ข้าน้อยไม่เคยเห็นวิธีแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน มันจะทำให้ลูกศรคมขึ้นหรือขอรับ?”
“ไม่ใช่” หลินมู่อวี่อธิบายอย่างเรียบง่าย “ข้าเพียงเกรงว่าจะมีไวรัสอยู่บนร่างกายของอสูรเกราะ เราไม่สามารถทนพิษของมันได้ จึงจำเป็นต้องฆ่าเชื้อก่อน อย่างไรก็ตาม…ระวังตัวไว้เป็นดีที่สุด วิธีใช้น้ำต้มเดือดเช่นนี้มีชื่อเรียกว่า ‘การฆ่าเชื้อ’ กระนั้นพวกเจ้าคงไม่เข้าใจ…”
ฉินเหยียนและเฉินฮั่นพยักหน้าพร้อมกัน “ข้าไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย…”
“ข้ารู้”
หลังจากกลับค่ายตอนกลางดึก หลินมู่อวี่รู้สึกเหนื่อยมาก อีกทั้งยังได้ทานอาหารค่ำเพียงครึ่งเดียว ซึ่งเป็นเพียงพายธรรมดา จากนั้นเขานั่งลงข้างค่ายพักเพื่อดูเฉินฮั่นและคนอื่นๆ ฆ่าเชื้อลูกธนูจากระยะไกล ขณะเดียวกันก็ถือซุปผักและเคี้ยวเส้นก๋วยเตี๋ยวทีละน้อย ฉินเหยียนพลันเดินเข้ามาพร้อมถือขนมปังแผ่นหนาสองแผ่นยื่นให้หลินมู่อวี่และกล่าวว่า “พี่ใหญ่ กินให้มากกว่านี้ จะได้มีแรงสังหา
