ตระหนก “ท่านเซินเว่ยโหว เกิดเรื่องแล้วขอรับ…เผ่าปีศาจโจมตีเราอีกครั้ง!”
“พวกมันมาอีกแล้ว?”
หมินยวี่หลินเลิกคิ้วและกล่าว “เหล่านายพลจงรับคำสั่ง ออกไปป้องกันศัตรูซะ! ข้าจะปกป้องเมืองตงฉวงจนตัวตาย!”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่คว้ากระบี่วิ่งออกจากจวนเจ้าเมือง ขณะที่ฉินเหยียนและเฉินฮั่นนำกองกำลังศักดิ์สิทธิ์กว่าสองร้อยนายมารออยู่ด้านนอก พวกเขาเหลือกำลังรบไม่มากนักหลังการต่อสู้หนักติดต่อกันหลายวัน
“พี่ใหญ่ ปีศาจกำลังบุกโจมตีเมือง!”
“ข้ารู้ ปีนขึ้นกำแพงเมืองกับข้า เจ้าต้องป้องกันจากที่นั่น!”
“ขอรับ!”
กลุ่มทหารควบม้าไปยังกำแพงเมืองด้านเหนือของเมืองตงฉวงจนฝุ่นคลุ้งกระจาย เมื่อหลินมู่อวี่ขึ้นไปบนกำแพงเมืองก็พบว่า ไกลออกไปมีกองกำลังปีศาจจำนวนมหาศาลมุ่งตรงมา ซึ่งพวกมันคืออสูรเกราะ ทว่ากองทหารหยางเว่ยต่างเรียกว่า ‘แมลงสาบ’ พวกมันมีพละกำลังที่แข็งแกร่งและยากที่จะเข้าประชิดตัว
อสูรเกราะที่อยู่ใกล้ที่สุดวิ่งตรงมาพร้อมดาบยาวขึ้นสนิมและคำรามลั่น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองมายังมนุษย์ด้วยความตื่นเต้น มันใช้หัวพุ่งชนอย่างรุนแรง ก่อนจะถอยหลังและตวัดดาบเฉือนก้อนอิฐบนกำแพงจนแตก หลินมู่อวี่และทุกคนยืนมองตะลึงงัน อสูรพวกนี้ช่างน่ากลัวอย่างแท้จริง!
“นำคันศรมา!” หลินมู่อวี่ออกคำสั่ง
ทหารจากกองกำลังศักดิ์สิทธิ์พลันยื่นธนูให้ จากนั้นหลินมู่อวี่หยิบลูกธนูเหล็กธรรมดาออกมาและง้างสายจนเป็นรูปพระจันทร์เต็มดวง พลังดวงดาวหลั่งไหลเ
