ี่สามารถบินขึ้นที่สูงและหาได้ยากในแผ่นดินใหญ่
“เจ้าสิ่งนี้เป็นตัวเผายุ้งฉางของเราเหรอ?” หมินยวี่หลินขมวดคิ้ว
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่โค้งคำนับ “ข้าน้อยเป็นผู้ปล่อยให้ปีศาจเหล่านี้เผายุ้งฉางและเสบียง ท่านเซินเว่ยโหวโปรดลงโทษข้า!”
“เฮ้อ…” หมินยวี่หลินถอนหายใจ “เจ้าพวกปีศาจมันเจ้าเล่ห์ ซึ่งไม่ใช่ความผิดของท่าน อย่างไรก็ตามท่านหลินมู่อวี่…ตอนนี้เรามีเสบียงอาหารและหญ้าเหลืออยู่อีกนานเพียงใด?”
“เหลือเพียงปันส่วนของสมาพันธ์โอสถที่นำมาทำขนมปังและอยู่ได้อีกเพียงสองวันขอรับ” หลินมู่อวี่กล่าวเสริม “และหากแบ่งครึ่งอาจสามารถอยู่ได้อีกสองวัน”
หมินยวี่หลินกัดฟัน “เช่นนั้นคงต้องลำบากเหล่าพี่น้อง จากนี้ไปปันส่วนจะลดลงเหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ต่อวัน เพื่อให้เราสามารถอยู่ต่อได้อีกสองถึงสามวัน หากกองกำลังเสริมของจักรวรรดิยังไม่มา เราอาจต้องฆ่าม้าศึก…”
“ฆ่าม้า…”
หมินจ้านผู้บัญชาการกองทัพเทียนฉงกล่าวด้วยความเจ็บปวด “ท่านพ่อ หากไม่มีม้าเราจะสูญเสียข้อได้เปรียบทางความเร็วและการเดินทางระยะไกล ข้าเกรงว่าพวกเราอาจไม่สามารถหนีออกไปได้แม้แต่ผู้เดียว…”
หมินยวี่หลินกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่ง “จ้านเอ๋อร์ หากเราไม่ทำเช่นนั้น ทุกคนจะอดตายกันหมด แทบไม่ต้องพูดถึงการหลบหนีเลย”
“ขอรับท่านพ่อ!”
หวังซี ซูเหวินเทียน ฉือยิง และนายพลคนอื่นๆ ได้แต่นิ่งเฉย ไม่มีผู้ใดสามารถแก้ปัญหานี้ได้…
ขณะเดียวกันทหารส่งสารวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่น
