่ในนั้นกระทั่งฝนหยุดตก กองทัพอมนุษย์มาหยุดอยู่หน้ากำแพงเมืองเสียแล้ว เหล่าทหารต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น ฝ่ายตรงข้ามดูน่าเกลียดน่ากลัว พวกมันสวมชุดเกราะแข็ง ด้านหลังมีกระดองและปีก ฝ่ามือเป็นกรงเล็บหนามแหลม มือข้างขวาถืออาวุธ ส่วนข้างซ้ายจับหัวคน เมื่อสังเกตจนทั่วจึงพบว่าปีศาจแทบทุกตนกำหัวมนุษย์อยู่ในมือ
“พวกมันคืออะไร?!” หมินจ้านกัดฟันถาม “อมนุษย์พวกนี้หรือที่สังหารกองทัพทหารราบเกราะหนัก?”
หมินจ้านรีบหันมากล่าวกำหลินมู่อวี่ด้วยความนับถือ “ท่านผู้นำ นี่คือปีศาจที่เอ่ยถึงใช่หรือไม่?”
“ใช่ มันคือสิ่งที่ข้าเห็นคืนนั้น” หลินมู่อวี่พยักหน้า
หวังซีหรี่ตากล่าว “ดูเหมือนจะมีเพียงห้าพันตนเท่านั้น อย่าไปกลัว”
ตู้ไห่ประสานหมัดกล่าว “ท่านขุนนาง ขอทหารม้าให้ข้าหมื่นคน ข้าจะไปจัดการกับไอ้พวกแมลงสาบนั่นเอง!”
หมินยวี่หลินมองตู้ไห่พลันกล่าว “แม่ทัพจะสู้กับพวกมันทั้งที่ยังไม่รู้กำลังรบอย่างนั้นหรือ?”
“หากเรารอให้พวกมันโจมตีเมืองก่อน ข้าเกรงว่าอาจเอาชนะได้ยากนะขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้า”
หมินยวี่หลินนั่งมองกองทัพปีศาจนอกเมืองบนเก้าอี้ “แม่ทัพหวังซีและแม่ทัพซูเหวินเทียน ไปช่วยเตรียมทหารม้าหมื่นนายให้แม่ทัพตู้ไห่ไปเผชิญหน้ากับพวกมัน ส่วนผู้นำหลินมู่อวี่นำกองทัพศักดิ์สิทธิ์หนึ่งพันคนตามไปสมทบ”
ตู้ไห่และหลินมู่อวี่ประสานหมัดกล่าวพร้อมกัน “ขอรับ!”
คำสั่งทางทหารนั้นเป็นประกาศิต ทั้งคู่นำทัพเผชิญหน้ากับปี
