รอบเมืองหนึ่งสัปดาห์ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ กองทัพสนับสนุนกลับจากในเมืองตงฉวงพร้อมหัวศัตรู ขณะที่ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความยินดี
กระทั่งดึกสงัด ทหารราบเกราะหนักยังคงไม่กลับมา…
ท่ามกลางแสงคบเพลิง กลุ่มทหารม้าของกองทัพเทียนฉงควบม้าไปด้านหน้า หลินมู่อวี่พลันเข้าไปทักทาย เมื่ออีกฝ่ายเห็นหลินมู่อวี่ก็จำได้ทันที เขาจึงกล่าวอย่างเคารพ “ท่านผู้นำวิหารมีสิ่งใดหรือ?”
หลินมู่อวี่เอ่ยถาม “เช่อเถี่ยเฟิงนำทหารราบเกราะหนักกลับมาหรือไม่?”
“ไม่ พวกเขาไล่ล่าออกไปไกล จึงทำให้เดินทางกลับช้า พวกเขาอาจมาถึงในวันรุ่งขึ้น”
“อืม พวกท่านคงลำบากกันมาก”
อีกฝ่ายประสานหมัดและยิ้ม “ไม่ใช่งานหนักถึงเพียงนั้นขอรับ กลับเข้าเมืองไปรับรางวัลกันเถิด”
“อืม”
หลังกลุ่มทหารจากไป ฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “พี่ใหญ่ ท่านกังวลเกี่ยวกับทหารราบเกราะหนักหรือ?”
“ใช่”
“ทหารราบเกราะหนักมีทั้งหมดสองหมื่นนาย แม้ว่าพวกเขาอาจสูญเสียบางส่วนระหว่างวัน ทว่าก็ยังคงเหลืออย่างน้อยหนึ่งหมื่นห้าพันนาย เช่นนั้นอย่างกังวลเลย”
“อาเหยียน เจ้าลืมแล้วหรือว่าขบวนขนส่งเสบียงถูกโจมตีและกวาดล้างทั้งหมด? ทหารสองพันนายต้องเสียชีวิตอย่างเงียบงัน ไม่ว่าทหารราบเกราะหนักจะแข็งแกร่งมากเพียงใด…แต่พวกเขาจะต่อกรกับศัตรูทรงพลังได้หรือ?”
“พี่ใหญ่กำลังกังวลเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดพวกนั้น?”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆมืดครึ้ม “เกรงว่
