าได้ พลังของผู้ที่อยู่ขอบเขตนภาช่างแสนวิเศษเมื่อเทียบกับคนธรรมดา ทันทีที่ได้ยินเสียงจากบ่อโคลน หลินมู่อวี่รีบฟันต้นไม้ด้านข้างให้ลงมาปิดหลุมพอดี
เฉินฮั่นครูฝึกดาวเงินที่อยู่ด้านข้างบ่นพึมพำ “ท่านผู้นำ ท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในจักรวรรดิ มิสมควรลดตัวมาเช่นนี้นะขอรับ…”
หลินมู่อวี่ชะงักไปชั่วครู่ก่อนตบบ่าเฉินฮั่นพร้อมยิ้มกล่าว “มีสิ่งที่ข้าควรและไม่ควรด้วยหรือ? ไปเถิด คราวนี้ขบวนคงเคลื่อนได้ง่ายขึ้น รีบตามทัพหลักไปให้ไวที่สุด”
“ขอรับ!”
…
การเดินทางของหลินมู่อวี่ครั้งนี้มีแต่อุปสรรค ระหว่างทางไปมณฑลหลิงตงนั้นรกร้างว่างเปล่า ตลอดระยะร้อยไมล์ที่ผ่านมาไม่พบผู้คนเลยไม่ว่าจะเป็นบนถนนหรือบนสะพาน ทั้งนี้ต้องใช้เวลาถึงห้าวันกว่ากองเสบียงจะเข้าสู่อาณาเขตเมืองตงฉวง
เมื่อหิมะหยุดตก ท้องฟ้ากลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง
หัวหน้าหน่วยสอดแนมจากกองทัพหลักวิ่งมาด้วยท่าทีถมึงทึง “แม่ทัพหลิน หน่วยเสบียงของท่านมาชักช้านัก หากมาไม่ทันการพวกเราคงต้องแทะเปลือกไม้!”
“ขออภัย ระหว่างทางมาที่นี่ยากลำบากนัก”
“ตามข้ามา ท่านหมินยวี่หลินรอพบอยู่”
“อืม”
ไม่ถึงสิบไมล์เบื้องหน้าเป็นค่ายทหาร ตลอดทางหลินมู่อวี่เห็นทหารบาดเจ็บจำนวนมากราวกับเพิ่งผ่านพ้นสงครามไปได้ไม่นาน ไกลออกไปธงของจักรวรรดิอี้เหอยังคงโบกสะบัดอยู่ในเมืองตงฉวง
หมินยวี่หลิน หมินจ้าน ซูเหวินเทียน หวังซีและคนอื่นๆ ในกระโจมที่พักทำหน้าเคร่งขรึมไม่พูดจา
หลินมู่อวี่เข้าไปด้
