ขาด
อวี้ฉือหลินทำได้เพียงนั่งตัวสั่นด้วยความอัปยศและขุ่นเคือง
…
ฉินเหยียนกำหมัดแน่นนัยน์ตาลุกโชนด้วยความโกรธพลันหันไปหาหลินมู่อวี่พร้อมกล่าว “ท่านพี่…เราจะมองหมินยวี่หลินสังหารเชลยทั้งหมื่นคนอยู่อย่างนี้หรือ? ไปเกลี้ยกล่อมเขาเถิด หากปล่อยให้ทุกคนถูกฆ่า ยังจะมีทหารจากจักรวรรดิอี้เหอใดกลับใจมาอีกเล่า?”
หลินมู่อวี่กำด้ามกระบี่ที่เอวแน่นก่อนจะกล่าว “อาเหยียน เจ้าเคยนึกถึงทหารของเราที่มีลูกเมียแล้วถูกพวกอี้เหอฆ่าล้างบางบ้างหรือไม่? ตอนที่พวกมันบุกเมืองหลันเยี่ยน พวกมันเคยคิดถึงความเมตตาเช่นเจ้าหรือเปล่า?”
“ท่านพี่…” ฉินเหยียนไร้คำกล่าว
หลินมู่อวี่ตบบ่าฉินเหยียนเบาๆ “ทหารทั้งหมื่นนายนี้ต้องใช้เสบียงทุกวัน เจ้าได้คำนวณหรือไม่ว่าพวกมันใช้ไปเท่าไร?”
“ข้า…” ฉินเหยียนพูดไม่ออก
ไม่นานนักเสียงโหยหวนร่ำร้องดังกระหึ่มไปทั่ว ทหารอี้เหอหนึ่งหมื่นนายถูกธนูกระหน่ำยิงจนตายอย่างสิ้นหวัง ใครที่พยายามฝ่าแนวโล่ของทหารราบเกราะหนักจะถูกหอกแทงตาย จัตุรัสเมืองตงฉวงถูกย้อมไปด้วยเลือดของเหล่าเชลยศึก
…………………………………
