น กระนั้นเขารู้ดี…ไม่ว่าจะเป็นหมินยวี่หลิน ซูเหวินเทียน หรือหวังซี ต่างก็รอให้เขาทำพลาด
…
ระหว่างการเดินทาง หลินมู่อวี่ต้องระมัดระวังขณะที่เข้าไปยังค่ายของหมินยวี่หลินทุกสามวันเพื่อชำระค่าใช้จ่าย ทว่าเขาสามารถกลับออกมาอย่างปลอดภัย
สามสิบสามวันต่อมา…ในที่สุดกองทหารได้เคลื่อนทัพเข้าสู่เขตมณฑลหลิงตง
อย่างไรก็ตามมีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ…มีหิมะและฝนตกในมณฑลหลิงตงช่วงต้นฤดูร้อน จึงทำให้ผลิตผลในมณฑลนี้น้อยกว่าเมืองหลันเยี่ยนสิบเปอร์เซ็นต์
ถนนสายหลักถูกปิดกั้นเกือบทั้งหมดขณะที่มีทุ่งหญ้าอยู่ด้านหน้า หลินมู่อวี่และฉินเหยียนควบม้าขึ้นไปบนเดินเพื่อสำรวจ มณฑลหลิงตงถูกทิ้งร้างราวกับแอ่งน้ำขนาดใหญ่ และมีพื้นที่กว้างกว่าราวสามเท่าของมณฑลหลิงเป่ย
ฉินเหยียนทอดสายตามองทุ่งหญ้าพร้อมขมวดคิ้ว “พี่ใหญ่ ที่นี่ไม่มีถนน กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างไร?”
“หากไม่มีถนน…เช่นนั้นคงต้องทำขึ้นเอง”
หลินมู่อวี่กล่าว “ส่งคนไปตัดต้นไม้และนำมาวางเป็นทางลาด อย่าปล่อยให้ล้อเกวียนติดหล่ม มิเช่นนั้นคงลำบากมาก”
พูดจบก็แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เกล็ดหิมะเย็นยะเยือกตกลงมายังแก้ม จักรวรรดิกำลังหวนคืนสู่ฤดูหนาวในไม่ช้า แต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่เป็นใจนัก…
ฉินเหยียนและเฉินฮั่นหันกลับไปออกคำสั่งกองกำลังศักดิ์สิทธิ์ให้ตัดต้นไม้ทั้งสองข้างทาง หลินมู่อวี่เดินนำไปด้านหน้ากองทัพและประสานหมัด “หลินมู่อวี่…ทหารส่งเสบียง ขอเข้าพบท่านเ
