คือการกลืนกินร่างสัตว์วิญญาณ มันกินจุจนสามารถกินสัตว์ร้ายได้ทั้งแผ่นดิน กระนั้นภายใต้การควบคุมของหลินมู่อวี่ ทำให้มันหยุดกินศิลาวิญญาณก่อน เนื่องจากความสามารถในการดูดซับพลังของมันมีจำกัด หากกินศิลาวิญญาณมากเกินไปจะกลายเป็นการสูญเปล่า
“ไม่รู้ว่าเสี่ยวอินจะเป็นอย่างไร…นางจะคิดถึงข้าบ้างไหม…” หลินมู่อวี่ครุ่นคิด
‘โฮก…’ มังกรน้อยด้านข้างแกว่งหางตอบรับผู้เป็นนาย
ทันใดนั้นหลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้น ปราณทรงพลังเข้ามาใกล้ในระยะสามกิโลเมตร ดูเหมือนว่า…จะเป็นปราณที่คุ้นเคย เมื่อเข้ามาใกล้ในระยะสองกิโลเมตร ปราณนั้นพลันหายไปราวกับอยู่ในสภาวะล่องหน
อสูรนภา…
หัวใจหลินมู่อวี่หล่นวูบ ศัตรูที่แข็งแกร่งกำลังเข้ามา!
อสูรนภาสามารถพรางตัวและซ่อนปราณได้ นี่เป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างน่ากลัว เนื่องจากขณะนี้เขาอยู่ตามลำพัง และยากที่จะรับมือกับสัตว์ร้ายตัวนี้
หลินมู่อวี่มองไปรอบบริเวณ ขณะนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิจึงมีทุ่งหญ้าขนาดใหญ่อยู่ด้านขวา หลินมู่อวี่พลันคำนวณอย่างรวดเร็วและคิดว่าสัตว์อสูรนภาสามารถหายตัว…ทว่าไม่น่าจะบินได้ แม้ว่าทุ่งหญ้าบริเวณนี้ค่อนข้างรกทึบ แต่หากอสูรร้ายบินจากท้องฟ้า คงไร้ประโยชน์ที่จะซ่อนตัว
เขาลงจากหลังม้าและพามันไปยังทุ่งหญ้า ก่อนจะรวบรวมกิ่งไม้แห้งมากอง เมื่อยกฝ่ามือขึ้น…แก่นเพลิงมังกรพุ่งออกไปจุดกองไฟอย่างรวดเร็ว จากนั้นหลินมู่อวี่คว้าทวนหลีฮวาจากถุงสรรพสิ่งและเสียบเนื้อกระต่ายย่างกับกองไฟ
