ิหาร
หลินมู่อวี่เอนกายลงบนเก้าอี้และฟุบหลับไป ขณะที่มีม้วนหนังสือกองพะเนินราวภูเขา ไม่แปลกใจที่คนแข็งแรงเช่นหลินมู่อวี่จะเหนื่อยจนสลบไสล
‘ก๊อก ก๊อก…’
เกอหยางเคาะประตูและเดินเข้าไปพร้อมม้วนหนังสือในมือ “ผู้ดูแลหลิน”
“โอ้ ใต้เท้าเกอหยาง!”
หลินมู่อวี่รีบยืนขึ้นด้วยความเคารพ “มีสิ่งใดหรือขอรับ?”
“รายชื่อ”
เกอหยางกล่าว “รายชื่อสมาชิกวิหารศักดิ์สิทธิ์จากทั่วทั้งจักรวรรดิซึ่งมีทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยสี่สิบสี่คน และดูเหมือนบางคนจะมาจากที่ห่างไกล ฮ่า…เจ้าก็รู้ดีว่าพวกเขาต้องใช้เวลาเดินทางกว่าหนึ่งเดือนจากมณฑลเทียนชู่และมณฑลหลิงตง และหากไม่มีเงินพอที่จะซื้อม้า ก็อาจใช้เวลาถึงสามเดือนในการเดินทางมาเมืองหลันเยี่ยน”
“อืม ข้ารู้ ท่านปู่เกอหยางต้องทำงานอย่างหนัก” หลินมู่อวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
เกอหยางแสดงท่าทีลำบากใจ “พวกเขาเหล่านี้ต้องการเงินสำหรับเสื้อผ้า ชุดเกราะ อาวุธ อาหาร และอีกมากมาย กระนั้นเหรียญทองในคลังของวิหารถูกใช้ไปเกือบครึ่งแล้ว การทำงานอย่างหนักมาทั้งชีวิตของผู้ดูแลอาวุโสเหล่ยหงต้องถูกเจ้าใช้จ่ายไปทั้งหมด…”
หลินมู่อวี่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ “ข้ามิได้ต้องการ ทว่าเงินจำนวนนั้นจำเป็นต้องใช้ เฮ้อ…พูดถึงเรื่องนี้ ท่านปู่เหล่ยหงเป็นจอมยุทธ์ที่มีพลังลึกลับ ทว่าเขากลับไม่มีความรู้เกี่ยวกับการค้าขาย อย่างที่ท่านเห็น…วิหารของเรานั้นค่อนข้างขัดสน…”
เกอหยางกล่าว “แล้วรายจ่ายจะจัดกา
