ารรับจ้างพเนจร คนชั่ว และโสเภณี หลัวอวี่ชี้ไปยังโรงเตี๊ยมที่ห่างออกไป “โรงเตี๊ยมแห่งนั้นเป็นที่ที่จินเสี่ยวถังมักทำการแลกเปลี่ยนอาวุธกับทหารรับจ้าง นางมีหน้าที่ดูแลรักษาและผลิตอาวุธ แล้วพวกทหารรับจ้างจะจ่ายเบี้ยให้นาง”
“อืม”
หลินมู่อวี่ลงจากม้าและดึงสายบังเหียนส่งให้กับทหารรักษาการณ์ เขาวางมือบนด้ามกระบี่ขณะที่เดินเข้าไป ภายในโรงเตี๊ยมค่อนข้างวุ่นวาย ทุกคนต่างดื่มสุราอย่างสนุกสนานจึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเขา
ภายใต้แสงไฟสลัว มีทหารรับจ้างในชุดเกราะผุพังกำลังดื่มอย่างหนักอยู่ไม่ไกล สุราข้าวจอกใหญ่ไหลรินลงมาตามหนวดเคราและแผงอกสีแดงราวกับถูกเผาไหม้
ที่มุมหนึ่ง หลินมู่อวี่เห็นร่างจินเสี่ยวถังถือดาบยาวขึ้นสนิมในอ้อมแขน นางดูซูบผอมกว่าเดิมมาก จากนั้นเสี่ยวถังนำดาบไปวางตรงหน้าทหารรับจ้างหนวดครึ้มคนนั้น
“อะไรนะ? สองเหรียญทองสำหรับอาวุธพังๆ เช่นนี้รึ?”
ชายผู้นั้นลุกขึ้นกะทันหันและผลักจินเสี่ยวถังพร้อมรอยยิ้มหยิ่งยโส “แล้วหากข้าจ่ายด้วยร่างกายให้เจ้าสองคืนล่ะ? สาวน้อย…มาทำการค้าขายในถนนหลานชุ่ยที่ควบคุมโดยกองทัพองครักษ์เช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร? กล้าต่อรองกับข้าอย่างนั้นเหรอ?”
จินเสี่ยวถังหวาดกลัวจนน้ำตาปริ่ม นางยืนนิ่งพึมพำ “เหรียญทองสองเหรียญ ไม่น้อยไปกว่านี้ หากจ่ายให้น้อยกว่านี้ ข้าคงไม่มีเงินสำหรับค่าขนมปัง”
“สองเหรียญทองใช่หรือไม่? เอาไป!”
ทหารรับจ้างหยิบเหรียญทองแดงสองเหรียญออกม
